ยิ่งได้รับรางวัลมากขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของเจียงอวี่ปิงก็ยิ่งเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ
ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แค่ตื่นเต้นเท่านั้นเอง
เจียงอวี่ปิงจงใจมองจ้าวหลี่เซียงด้วยสายตาแบบ “ฉันเชื่อมั่นในตัวนาย” “เก่งจริง ๆ เพิ่งเรียนจบได้แค่สองสามปี นายก็คิดจะซื้อบ้านในที่อย่างไห่เฉิงแล้ว ในรุ่นเรานี่ นายคงไปได้ไกลที่สุดแล้วใช่ไหม?”
จ้าวหลี่เซียงรีบส่ายหน้าอย่างถ่อมตัว “ไม่ ๆ ๆ ฉันไม่กล้าคิดว่าตัวเองไปได้ไกลที่สุดหรอก คนที่เก่งกว่าฉันมีอีกตั้งเยอะ”
พูดถึงเรื่องนี้ จ้าวหลี่เซียงก็รีบตบบ่าของเพื่อนนักเรียนชายที่นั่งข้าง ๆ “คุณชายกู๋ของพวกเราไปได้ไกลกว่าฉันตั้งเยอะ แค่เขาค่อนข้างถ่อมตัว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พูดอะไรเลย ปล่อยให้ฉันพูดอยู่คนเดียว มาสิ ๆ คุณชายกู๋ เล่าให้ทุกคนฟังหน่อย ช่วงนี้นายทำอะไรอยู่ หาเงินได้เท่าไรแล้ว ให้พวกเราเปิดหูเปิดตากันหน่อย”
กู๋อันโบกมือ “เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น อย่าเรียกฉันแบบนั้นเลย ฉันจะเป็นคุณชายอะไรได้ล่ะ?”
จ้าวหลี่เซียงยิ้มพลางพูดว่า “เพิ่งเรียนจบ ที่บ้านก็ยกบริษัทให้แล้ว แบบนี้ยังไม่เรียกคุณชายอีกเหรอ? เพื่อนร่วมชั้นคนไหนจะเทียบนายได้?”
กู๋อันถ่อมตัวอีกครั้ง “ไม่ได้เว่อร์อย่างที่นายพูดหรอก ก็แค่บริษัทเล็ก ๆ มีพนักงานไม่กี่สิบคนเท่านั้น”
“แค่นั้นก็เก่งมากแล้ว เพื่อนคนอื่นยังหางานทำกันอยู่ แต่นายมีบริษัทเป็นของตัวเองแล้ว ต่อให้จะเล็กแค่ไหน นายก็เป็นเจ้าของกิจการ ยังไงก็เก่งกว่าพวกเราแน่นอน”
โจวหว่านเยว่พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ มีบริษัทเป็นของตัวเอง ยังไงก็ดีกว่าเป็นพนักงานบริษัทเยอะ กู๋อัน บริษัทของนายทำธุรกิจอะไรเหรอ?”
กู๋อันตอบด้วยสีหน้าจริงใจ “บริษัทซอฟต์แวร์เล็ก ๆ รับงานมาทำเป็นหลัก เขียนซอฟต์แวร์ เว็บไซต์ หรือมินิโปรแกรมตามที่ลูกค้าต้องการอะไรพวกนั้น”
โจวหว่านเยว่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ก็ยังพูดเอาใจตามมารยาท “งั้นบริษัทนายคงทำเงินได้ไม่น้อยสินะ?”