วันงานเลี้ยงรุ่นมาถึง เจียงอวี่ปิงเลือกเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่เหมาะสมให้ตัวเองในห้องแต่งตัว แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ออกจากบ้าน
พอออกมาถึงนอกหมู่บ้านพักอาศัย เธอก็เรียกรถรับส่งพิเศษคันหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่นัดหมายกันไว้ก่อนหน้านี้
เธอมาถึงไม่เช้าไม่สาย พอไปถึงบริเวณใกล้ร้านอาหาร ก็เห็นว่ามีรถจอดอยู่ในลานจอดหลายคันแล้ว
เจียงอวี่ปิงเพิ่งลงจากรถ ก็เห็นรถปอร์เช่คันหนึ่งค่อย ๆ ขับเข้ามาในลานจอดรถ
คนที่ลงมาจากรถก็คือโจวหว่านเยว่ เพื่อนร่วมชั้นเก่าของเธอ
หลังลงจากรถ โจวหว่านเยว่ก็ยกมือขึ้นสะบัดผมหยักศกเป็นลอนใหญ่ของตัวเองอย่างสบาย ๆ รองเท้าส้นสูงบนเท้ากับกระเป๋าหนังใบเล็กในมือทำให้เธอดูทันสมัยและสง่างามเป็นพิเศษ
เธอกำลังจะเดินไปยังประตูกระจกหมุนตรงกลาง จู่ ๆ ก็เห็นเจียงอวี่ปิงกำลังเดินมาทางนี้เช่นกัน โจวหว่านเยว่รีบยิ้มทัก “ปิงปิง บังเอิญจัง เรามาถึงพร้อมกันเลย ไม่เจอกันนานแล้วนะ”
เจียงอวี่ปิงยิ้มให้เธอ “ใช่ สองปีแล้ว”
เมื่อก่อนพวกเธออยู่ห้องเดียวกัน ปกติก็เรียนด้วยกัน บางครั้งยังเจอกันที่โรงอาหารหรือมุมต่าง ๆ ในโรงเรียนได้บ่อย ๆ
แต่หลังเรียนจบ ทุกคนก็แยกย้ายกันไป บางคนทำงานอยู่ในเมืองนี้ บางคนกลับบ้านเกิด ส่วนบางคนก็ไปทำงานต่างเมือง ติดต่อกันน้อยลงตามไปด้วย
เมื่อก่อนเธอกับโจวหว่านเยว่ก็ไม่ได้สนิทกันมากนัก แต่ตอนนี้มาร่วมงานเลี้ยงรุ่นด้วยกัน พอเจอหน้ากันก็ต้องทักทายกันสักหน่อย
โจวหว่านเยว่รอเธออยู่บริเวณหน้าร้านครู่หนึ่ง พอเจียงอวี่ปิงเดินเข้ามาใกล้ ทั้งสองก็เดินเข้าไปข้างในพร้อมกัน
เจียงอวี่ปิงนึกถึงรถที่อีกฝ่ายเพิ่งขับมา จึงแซวว่า “ดูท่าหลังเรียนจบเธอจะไปได้สวยนะ ถึงขั้นขับปอร์เช่แล้ว”