เพื่อนร่วมรุ่นทุกคนที่นั่งอยู่ต่างอึ้งกับคำพูดของโจวหว่านเยว่
“เยว่เยว่ เธอเก่งเกินไปแล้ว! ตอนนั้นพวกเราก็เรียนด้วยกันในโรงเรียน จบพร้อมกันแท้ ๆ ตอนนี้พวกเรายังเป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่ข้างนอกกันหมด แต่เธอเปิดร้านเองแล้ว วันหนึ่งทำเงินได้ตั้งแสนสองแสน มากกว่าเงินเดือนที่ฉันหาได้รวมกันหลายปีเสียอีก”
“คนเรานี่เอามาเทียบกันไม่ได้จริง ๆ เมื่อก่อนเธอเคยมีประสบการณ์เปิดร้านหรือเปล่า หรือมีคนที่บ้านช่วย?”
“ไม่มีประสบการณ์เปิดร้าน แล้วก็ไม่มีใครช่วยด้วย ฉันเตรียมการทุกอย่างเองทั้งนั้น” โจวหว่านเยว่พูดอย่างภูมิใจมาก
“งั้นก็แปลว่าเธอมีพรสวรรค์ด้านธุรกิจนี่นา มีประสบการณ์อะไรเอามาเล่าให้พวกเราฟังบ้างไหม หรือมีช่องทางดี ๆ ก็แนะนำเพื่อนร่วมรุ่นหน่อย ถ้ามีโอกาสก็พาพวกเราหาเงินด้วยสิ”
จริง ๆ แล้วโจวหว่านเยว่ค่อนข้างเกลียดเวลาคนอื่นถามแบบนี้
ตอนที่ตัดสินใจเปิดร้านเสื้อผ้า เธอก็เตรียมการทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่ได้ไปถามประสบการณ์จากใคร หลายอย่างก็หาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตเอา
แต่พอคนพวกนี้ได้ยินว่าเธอหาเงินได้ ก็อ้าปากขอทันที
ประสบการณ์ไม่ได้เอามาแบ่งปันกันฟรี ๆ
แต่พูดตรง ๆ แบบนี้ก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะทำให้เพื่อนร่วมรุ่นไม่พอใจกันเปล่า ๆ