เลือกวันที่พ่อกับแม่เจียงหยุดพัก เจียงอวี่ปิงก็พาพวกเขากับเด็ก ๆ อีกสองคนไปที่ร้านอาหารไต้หวันซึ่งเป็นของเธอ
พวกเขามาอยู่ในเมืองกันได้พักใหญ่แล้ว ถึงเวลาเผยทรัพย์สินอื่น ๆ ของเธอให้เห็นบ้าง
แค่ร้านหมูกระทะร้านเดียวก็ขายดีไม่น้อย ตอนนี้บอกว่าเปิดร้านที่สองแล้วก็สมเหตุสมผลดี
ระหว่างทางไปร้านอาหารไต้หวัน พ่อกับแม่เจียงต่างสงสัยกันมาก “ปิงปิง นี่จะพาพวกเราไปไหนกันแน่ ไกลหรือเปล่า?”
เด็ก ๆ เองก็ดูตื่นเต้น คิดว่าเจียงอวี่ปิงจะพาไปเที่ยวที่สนุก ๆ “คุณอาจะพาพวกเราไปเที่ยวเหรอคะ?”
“วันนี้ไม่ได้พามาเที่ยวหรอก แค่อยากพามาดูร้านอีกแห่ง แล้วก็หาอะไรกินกัน”
ปกติอยากกินอะไรก็หาซื้อได้แทบหมด แถมยังได้ลองชิมของหลายอย่างที่เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเกิดไม่เคยกิน พอเจียงอวี่ปิงพูดแบบนี้ พ่อกับแม่เจียงก็คิดว่าร้านนี้คงทำอาหารรสชาติไม่เหมือนที่อื่น ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ขับรถพาพวกเขาออกมา
เมื่อรถจอดใกล้ร้านอาหารไต้หวัน เจียงอวี่ปิงก็พาพวกเขาลงจากรถ “ถึงแล้ว ลงมาได้เลย”
พอมาถึงหน้าร้าน สองสามีภรรยาสูงวัยก็เหลือบมองป้าย “ร้านนี้อร่อยมากไหม?”
เจียงอวี่ปิงยิ้มพลางบอก “ต่อไปที่นี่ก็จะเป็นร้านของฉันแล้ว เลยพาพวกคุณมาลองชิมรสชาติใหม่ ๆ”
พ่อกับแม่เจียงได้ยินแล้วก็ประหลาดใจมาก “เปิดร้านอีกแล้วเหรอ ทำตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่เห็นบอกพวกเราเลย”