โจวหยางคนนี้ก็ไม่ได้ทำให้เจียงอวี่ปิงผิดหวังจริง ๆ ภายใต้เสียงชื่นชมของเธอที่ดังต่อเนื่อง เขาก็ค่อย ๆ เลิกควบคุมตัวเองไปเรื่อย ๆ
“คุณเจียง ไม่คิดว่าเพิ่งเจอกันครั้งแรก คุณจะมองผมได้ลึกซึ้งขนาดนี้ สายตาคุณดีจริง ๆ เลยนะ!”
“จะว่าเป็นเพราะสายตาฉันดีคงไม่ได้หรอกค่ะ ต้องบอกว่าคุณโจวมีข้อดีมากมายจริง ๆ ทองคำอยู่ที่ไหนก็เปล่งประกาย มองไม่เห็นยังยากเลยค่ะ”
“ฮ่า ๆ ลืมถามไปเลย ตอนนี้คุณเจียงทำงานอะไรอยู่ครับ”
“ฉันเปิดร้านเสื้อผ้าค่ะ”
แววตาของโจวหยางฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย “ก็ดีมากเลยนะครับ ไม่ว่าร้านจะใหญ่หรือเล็ก เปิดร้านเองก็ถือว่าเป็นเจ้าของกิจการแล้ว ถึงรายได้ผมจะค่อนข้างสูง แต่ตอนนี้ก็ยังเป็นลูกจ้างอยู่ มันคนละแบบกัน”
“ช่องว่างก็ยังค่อนข้างเยอะค่ะ เปิดร้านอาจได้กำไรบ้างขาดทุนบ้าง ค่าเช่าก็แพง แต่งานของคุณไม่เหมือนกัน ขอแค่มีความสามารถอยู่กับตัว งานก็ไม่ขาดมือ แค่ค่าคอมมิชชันแต่ละเดือนก็หลายแสนแล้ว อิจฉายังไงก็อิจฉาไม่ไหว”
“จริง ๆ รายได้ตอนนี้ของผมก็ไม่ได้มากมายอะไร เดือนหน้าผมมั่นใจว่าจะได้มากกว่านี้ เจ็ดแปดแสนก็น่าจะไม่มีปัญหา”