เจียงอวี่ปิงก็นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งข้างโจวหว่านเยว่
หลังนั่งลง สิ่งแรกที่ทำก็แน่นอนว่าคือกวาดตามองอาหารบนโต๊ะ ดูแล้วก็ธรรมดา ไม่เหมือนอาหารที่ราคา 30,000 หยวนต่อโต๊ะเลยสักนิด
ทั้งวัตถุดิบและหน้าตาอาหารก็ดูธรรมดา
ที่สำคัญคือโรงแรมที่จองไว้ก็ไม่ใช่โรงแรมหรูอะไร เป็นแค่โรงแรมทั่วไป
รางวัลก็ให้ไปแล้ว เฉินหรูต้องโม้แน่ ๆ
คนที่นั่งโต๊ะเดียวกับพวกเธอแทบทั้งหมดเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยก่อน
ก่อนออกจากห้องแต่งหน้า เฉินหรูจงใจบอกว่าโต๊ะนี้ราคา 30,000 หยวน พอพวกเธอมาถึงก็เลยคุยเรื่องนี้กันอยู่พักใหญ่
คนหนึ่งหยิบเหล้าขวดที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูยี่ห้อ «โต๊ะละ 30,000 หยวน แต่เอาเหล้าราคาร้อยกว่าหยวนมาเสิร์ฟเนี่ยนะ เหมาะแล้วเหรอ?»
«ขอดูหน่อย เหล้าอะไร?»
«ธรรมดามาก อาหารก็ดูไม่ค่อยดีด้วย แถมโรงแรมก็ไม่ได้หรูอย่างที่ฉันคิดไว้ สถานที่แคบมาก โต๊ะแต่ละตัวก็อยู่ใกล้กันเกินไป ผ้าปูโต๊ะสีขาวยังมีคราบสกปรกอยู่เลย! ให้ตายสิ ที่นี่เรียกว่าโรงแรมได้ด้วยเหรอ? ดูระดับพอ ๆ กับงานแต่งในเต็นท์แถวบ้านฉันเลย...»