ตอนนี้เฉินเหวยเฟิงทั้งโกรธทั้งโมโหสุดขีด โกรธทั้งสวี่หยุนและหลินอวี๋
บ้านหลังนี้เขาซื้อไว้เป็นการส่วนตัว แล้วจดทะเบียนในชื่อพ่อ หลินอวี๋ไม่รู้เรื่อง
เพื่อไม่ให้ถูกตรวจสอบพบ ปกติเขาจึงไม่จ้างแม่บ้านพักประจำ ถ้าต้องทำความสะอาดก็เรียกคนมาทำ ถ้าต้องทำอาหารก็เรียกคนมาทำถึงบ้าน พอทำเสร็จก็ให้กลับทันที เพราะกลัวว่าถ้ามีแม่บ้านพักอยู่ที่นี่นาน ๆ จะรู้ความลับของเขาเข้า ถึงตอนนั้นถ้ามีคนติดสินบน ก็อาจปากโป้งออกไปได้ง่าย ๆ
ไม่คิดเลยว่าแม้จะระมัดระวังขนาดนี้ ผู้หญิงคนนี้ก็ยังตามมาถึงที่นี่ได้
สวี่หยุนไม่ได้รับคำตอบจากเฉินเหวยเฟิง ในใจก็พอจะรู้คำตอบแล้ว ที่จริงการไม่ตอบก็ถือเป็นคำตอบอย่างหนึ่ง
“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายสารเลวอย่างนายจะเลวได้ถึงขั้นนี้!”
หลินอวี๋มองสวี่หยุนที่กำลังโกรธจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ สีหน้ายังคงเรียบเฉย “จริง ๆ เธอน่าจะคิดได้แล้วนะ อายุขนาดเขาแล้วคงเคยแต่งงานมาก่อน อีกอย่าง แค่ฐานะทางบ้านของเขา จะให้เปิดบริษัทขึ้นมาเองก็คงเป็นไปไม่ได้”
“........” ก่อนจะได้ยินคำพูดนี้ สวี่หยุนคิดจริง ๆ ว่าบริษัทของเฉินเหวยเฟิงสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง ตอนนั้นยังคิดว่าผู้ชายคนนี้เก่ง ทั้งที่จุดเริ่มต้นเหมือนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ แต่กลับเติบโตได้เร็วกว่าคนอื่น