เจียงเหยาเงยหน้ามองหน้าร้านเหล่านั้น สายตาหยุดอยู่ที่ร้านขนมหวานร้านหนึ่ง
หน้าร้านติดภาพวาดสวย ๆ ไว้หลายภาพ ขนมชิ้นเล็ก ๆ ในภาพดูน่ากินมาก มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าต้องอร่อย
เจียงเหยารีบเงยหน้าชี้ไปที่ร้าน “กินเค้กชิ้นเล็กได้ไหม?”
“ได้สิ งั้นเราเข้าไปด้วยกันนะ”
เจียงอวี่ปิงพาเด็กทั้งสองเข้าไปในร้านขนมหวาน
เธอสั่งเค้กชิ้นเล็กให้พวกเขาตามที่ต้องการ แล้วสั่งน้ำผลไม้รสหวานมาอีกหลายแก้ว
เจียงอวี่ปิงสั่งขนมให้ตัวเองด้วย ตั้งใจจะกินพร้อมกับพวกเขา
ปกติเธอไม่ค่อยกินของพวกนี้นัก ถึงขนมหวานจะดูหอมหวานน่ากิน แต่กินมากไปก็เลี่ยนได้ง่าย วันนี้ไหน ๆ ก็พาเด็กสองคนมาแล้ว เลยกินด้วยกันสักหน่อย
ไม่นานพนักงานก็นำของที่สั่งมาเสิร์ฟ ขนมชิ้นเล็ก ๆ วางอยู่บนจานใบจิ๋วสวยงาม ดูประณีตน่ากินมาก
พอเจียงอวี่กับเจียงเหยาเห็นของกินมาเสิร์ฟ ทั้งคู่ก็หยิบช้อนเล็กขึ้นมาแทบจะทันที เตรียมตักขนมเข้าปาก
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย คุณแม่ของเด็กอีกคนก็พาลูกชายเข้ามาในร้านขนมหวานแห่งนี้
เจียงอวี่ปิงเงยหน้าขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วจำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่นั่งคุยกับเธออยู่ตรงบริเวณพักเมื่อครู่นี้ ส่วนเด็กผู้ชายที่เดินตามมาข้าง ๆ ก็คือลูกชายของอีกฝ่าย