เช้าวันถัดมา เจียงเฉินกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกเดินทาง
เมื่อกลับมาถึงเมืองที่ทำงาน พอก้าวเข้าอพาร์ตเมนต์เช่าก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้
ภาพตอนที่เคยทะเลาะกับสวี่หยุนที่นี่ รวมถึงเรื่องที่เขาทรยศเธอ ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว
แม้อารมณ์จะได้รับผลกระทบ แต่เจียงเฉินก็ยังบอกตัวเองในใจว่า ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ข้างบนยังมีพ่อแม่ ข้างล่างก็ยังมีลูก
ถึงเวลาทำงานแล้ว ต้องตั้งใจทำงาน อย่าปล่อยให้เรื่องเปลี่ยนแปลงพวกนี้มาทำให้งานสำคัญเสียหาย
ช่วงเช้าไม่ต้องไปบริษัท เขาจึงอยู่เก็บกวาดในอพาร์ตเมนต์เช่า ทำความสะอาดอยู่พักหนึ่ง
พอหยุดมือได้ไม่นาน เจ้าของห้องก็โทรมา
“ฮัลโหล เจียงเฉิน ค่าเช่าอีก 3 เดือนถึงกำหนดจ่ายแล้วนะ”
ห้องชุดนี้เช่าแบบวางเงินประกัน 1 เดือน จ่ายค่าเช่าล่วงหน้า 3 เดือน ทุกครั้งที่จ่ายจึงต้องจ่ายทีละ 3 เดือน
แต่เจียงเฉินไม่ได้คิดจะต่อสัญญา “คุณป้าหวัง พอดีเลย ผมขอบอกไว้ก่อนนะครับ ผมไม่เช่าห้องนี้ต่อแล้ว พอหมดสัญญาก็จะย้ายออก”
“อ้าว? ทำไมถึงไม่เช่าต่อล่ะ?”
“งานมีการเปลี่ยนแปลงน่ะครับ เลยไม่เช่าต่อแล้ว...” กลับมาที่นี่อีกครั้ง เจียงเฉินตั้งใจว่าจะทำงานไปด้วย แล้วส่งใบสมัครงานไปที่ไห่เฉิงไปด้วย
ถ้าเจองานที่ดีกว่า เขาจะลาออกทันที
ต่อให้หาไม่ได้ เขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
เขาเคยใช้ชีวิตที่นี่กับสวี่หยุนและลูกทั้งสองมานาน พอกลับมาเห็นบรรยากาศคุ้นตาในห้องนี้ ก็อดนึกถึงเรื่องที่สวี่หยุนทรยศไม่ได้ จนอารมณ์เสียตามไปด้วย
เพราะงั้นเขาจึงต้องเปลี่ยนสภาพแวดล้อม
“อ้อ ได้สิ ถ้าไม่เช่าต่อก็ไม่เป็นไร แต่ก่อนคืนห้องต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อยนะ ตอนฉันปล่อยเช่าให้เป็นยังไง ก็ต้องคืนสภาพให้เหมือนเดิม ไม่อย่างนั้นฉันหักเงินประกันนะ”