เจียงอวี่ปิงยังคงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก แม้สายตาจะจับจ้องโทรทัศน์ตรงหน้า แต่ในหัวกลับกำลังคิดเรื่องอื่น
ป้าหลิวอยากแนะนำคนให้เธอดูตัว แต่กลับเอาแต่โอ้อวดตัวเองไม่หยุด จนทำให้เธอได้รับรางวัลมาไม่น้อย ดูตัวก็ไม่ใช่ช่องทางรับรางวัลที่แย่เลย
ในตลาดดูตัว คนส่วนใหญ่มักจงใจพูดเกินจริงเกี่ยวกับเงื่อนไขของตัวเอง
ถ้าได้ติดต่อกับคนพวกนี้บ่อย ๆ รางวัลก็ต้องมีไม่น้อย
พอคิดถึงแผนดี ๆ แบบนี้ เจียงอวี่ปิงก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้
เมื่อได้ยินเสียงรถแว่วเข้ามาใกล้ เจียงอวี่ปิงก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินออกไปนอกลานบ้าน
พอเห็นป้ายทะเบียนคุ้นตา เธอก็รู้ทันทีว่าพี่ชายคนโตกลับมาแล้ว
เจียงเฉินจอดรถเรียบร้อย ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถ ส่วนสวี่หยุนก็พาเด็กทั้งสองลงจากรถตามมา
“พี่ชาย พี่สะใภ้ รอพวกพี่อยู่เลย”
“มาช่วยขนของหน่อย”
“ได้”
เจียงอวี่ปิงเดินไปที่ท้ายรถ ช่วยเจียงเฉินยกกล่องของขวัญเทศกาลไหว้พระจันทร์หลายกล่องออกมา “พวกพี่ซื้อมาไม่น้อยเลยนะ”