หลังมื้อกลางวัน เจียงเฉินไม่ได้รีบขับรถออกจากไห่เฉิง แต่กลับไปที่บ้านหลังนั้นพร้อมกับทุกคน
พอเดินเข้าบ้านก็เห็นรถเด็กเล่นคันใหญ่สองคันวางอยู่ในห้องนั่งเล่น
แค่คิดว่าตอนเขาไม่อยู่ เด็กสองคนนี้คงซนกันน่าดู
ทุกคนนั่งพักบนโซฟาครู่หนึ่ง เจียงเฉินก็เปิดแอปธนาคารในมือถือ แล้วโอนเงิน 6,000 หยวนให้เจียงอวี่ปิง
เขาไม่รู้ว่ารถคันนี้ราคาเท่าไร แต่คงหลายพันหยวน
อีกอย่างจะโอนผ่านวีแชทก็ไม่ได้ เพราะถ้าโอนผ่านวีแชท เธอคงไม่รับแน่ เขาเลยโอนเข้าบัญชีธนาคารของเธอโดยตรง
“ปิงปิง คราวหน้าถ้าเด็กสองคนอยากได้อะไร ก็ไม่ต้องซื้อให้หรอก เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ อยากได้อะไรก็อยากได้เดี๋ยวนั้น ตอนนี้มีที่ให้อยู่ก็ดีมากแล้ว อย่าตามใจพวกเขาเกินไป”
อย่าว่าแต่ตอนนี้เลยที่บ้านไม่ได้มีเงินมากมาย ต่อให้มีเงินในอนาคต ก็ให้ทุกอย่างที่เด็ก ๆ อยากได้ไม่ได้
ยังเด็กกันอยู่เลย ถ้าอยากได้อะไรก็ได้มาทุกอย่าง พวกเขาจะคิดว่าอะไร ๆ ก็เป็นสิ่งที่สมควรได้รับ และทุกคนต้องคอยหมุนรอบตัวเอง
นานวันเข้าก็จะถูกเลี้ยงจนเอาแต่ใจ แค่ไม่พอใจนิดหน่อยก็ทะเลาะกับคนในบ้าน
เจียงอวี่ปิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้นัก หลังได้รับเงินก้อนนั้น เธอก็ไม่ได้คิดจะเก็บไว้ แต่โอนกลับไปให้เจียงเฉินทันที “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก รถคันนี้ไม่แพง ฉันซื้อจากร้านขายของเล่นของเพื่อนในราคาถูกมาก เด็ก ๆ น่ะ พอเห็นคนอื่นมี แต่ตัวเองไม่มี ก็ต้องรู้สึกไม่สบายใจอยู่แล้ว อีกอย่างเพิ่งมาอยู่ในที่แปลกหน้า จะปรับตัวไม่ได้ก็ไม่แปลก เธอก็ไม่อยู่ด้วย พวกเขาชอบร้องหาพ่อ เราต้องเบี่ยงเบนความสนใจสักหน่อย ซื้อของเล่นให้ก็ไม่เห็นเป็นไร”
เจียงเฉินรู้ว่าเจียงอวี่ปิงคงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องนี้ แต่ก็ยังอดกำชับเด็กสองคนอย่างจริงจังไม่ได้ “อยู่ที่นี่ดี ๆ อย่าสร้างปัญหาให้ปู่กับย่า แล้วก็อย่าเอาแต่ขอของจากอา”