ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว ช่วงสองสามวันนี้เจียงเฉินก็ได้หยุดพัก
หลังจากทำงานที่นี่มาพักหนึ่ง เขาก็ปรับตัวเข้ากับชีวิตในเมืองนี้ได้อย่างเต็มที่
ส่วนพ่อเจียงกับแม่เจียงก็มาอยู่ที่นี่ได้ระยะหนึ่งแล้ว จึงคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมรอบตัวมากขึ้น
งานที่ร้านหมูกระทะแบบบริการตัวเองก็สบายมาก ได้พบปะคนหนุ่มสาวมากมายทุกวัน แถมยังได้เปิดรับมุมมองใหม่ ๆ จากพวกเขาไม่น้อย
ความคิดเก่า ๆ ที่เคยเหมือนน้ำนิ่งไร้ชีวิตชีวา ก็ได้รับแหล่งน้ำใหม่เข้ามาหล่อเลี้ยงอีกครั้ง
หลังมื้อกลางวัน พ่อเจียง แม่เจียง เจียงเฉิน และเจียงอวี่ปิงพาเด็กสองคนเดินเล่นในห้าง
ใกล้จะถึงเทศกาลปีใหม่แล้ว ร้านค้าต่าง ๆ จึงตกแต่งร้านด้วยของประดับที่ให้บรรยากาศเทศกาลมากมาย ดูครึกครื้นเป็นพิเศษ
ชั้น 4 เป็นศูนย์เกมและสวนสนุก พอเดินมาถึงตรงนี้ ความสนใจของเจียงอวี่กับเจียงเหยาก็ถูกดึงดูดไปทันที
ที่นี่มีคนหนุ่มสาวอยู่มากมาย บางคนก็พาลูกเล็ก ๆ มาเล่นด้วย
ดวงตาของเด็กทั้งสองเป็นประกายด้วยความสนใจ
“พ่อ ดูสิ น่าเล่นจังเลย”
ที่จริงเจียงเฉินไม่ค่อยอยากให้เด็ก ๆ เล่นที่นี่นัก เพราะพวกเขายังเล็ก กลัวว่าจะติดใจจนหมกมุ่นกับของพวกนี้ เขาจึงคิดเบี่ยงเบนความสนใจ “ไม่มีอะไรน่าเล่นหรอก ลงไปข้างล่างกันเถอะ”
“ขอเล่นสักหน่อยได้ไหมครับ?” เจียงอวี่เอ่ยขอเสียงเบา “เล่นแป๊บเดียว จับตุ๊กตาสักสองสามตัวได้ไหมครับ?”
คำขอนี้ก็ไม่ได้เกินเลยอะไรนัก เจียงเฉินยังไม่ทันตอบ แม่เจียงก็พยักหน้าก่อนแล้ว “ได้สิ แค่จับตุ๊กตาเอง ไม่เห็นเป็นไรเลย ไปกันเถอะ ย่าจะไปดูด้วย”
เจียงอวี่กับเจียงเหยาดีใจมาก
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยเล่นของแบบนี้เลย