สวี่หยุนพยักหน้า “ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณนะ”
“ยังจะเกรงใจกันกับฉันอีกเหรอ?”
“ถึงอย่างนั้น นายก็ไม่มีหน้าที่ต้องช่วยฉันนี่”
เฉินเหวยเฟิงจ้องเธอนิ่ง
สวี่หยุนรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้อง จึงหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินเหวยเฟิงก็เอ่ยขึ้น “ต่อจากนี้เธอมีแผนยังไง?”
“นายหมายถึงอะไร?”
“เธอน่าจะรู้นะว่าฉันหมายถึงอะไร เจียงเฉินกับครอบครัวเขาเป็นแบบนั้นแล้ว เธอยังคิดจะใช้ชีวิตกับเขาต่อไปอีกเหรอ?”
“.......” สวี่หยุนตอบไม่ถูกไปชั่วขณะ
หลายวันที่อยู่บ้านนั้น เธอถูกกดขี่ข่มเหงจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แต่พอถามว่าต่อจากนี้จะทำยังไง เธอกลับไม่รู้จริง ๆ
เฉินเหวยเฟิงขยับเข้ามาใกล้เธออีกเล็กน้อย ก่อนวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของเธอเบา ๆ “หยุนหยุน ตอนนั้นเธอปฏิเสธฉันแล้วเลือกเจียงเฉิน ฉันเสียใจมาก แต่ตอนนี้ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ได้ทำให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้นเลย กลับทำให้เธอต้องเจ็บปวดและอดทนกับเรื่องมากมายขนาดนี้ ในเมื่อเธอมองเห็นธาตุแท้ของเขากับครอบครัวแล้ว ฉันว่าเธอก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตแบบเดิมต่อไป เธอมีทางเลือกที่ดีกว่านั้นอยู่แล้ว”
“นาย........” สวี่หยุนฟังออกถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูด จึงมองเขาอย่างตกใจ