บ่ายวันตรุษจีนวันที่ 6 ที่ร้านอาหารสำหรับเด็กแห่งหนึ่ง สวี่หยุนได้พบกับลูกทั้งสองคน
ทันทีที่เจียงอวี่กับเจียงเหยาเห็นแม่ ทั้งคู่ก็รีบวิ่งเข้าไปหาแทบจะในทันที
แต่ละคนกอดแขนแม่ไว้ แล้วร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “แม่ หลายวันมานี้แม่ไปไหนมา แม้แต่ช่วงปีใหม่ก็ยังไม่ได้อยู่กับพวกเราเลย”
สวี่หยุนเห็นลูกทั้งสองทำท่าน่าสงสารแบบนี้ ก็ใจอ่อนอยู่บ้าง เธอย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วลูบหัวพวกเขา “หลายวันมานี้แม่ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ พวกหนู มีความสุขกันไหม”
“ก็มีความสุขครับ แต่ถ้าแม่อยู่ด้วย พวกเราคงมีความสุขกว่านี้ แม่ไปไหนมาตลอดหลายวันนี้เหรอ แล้วต่อไปแม่จะอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนแล้วใช่ไหม”
“...” พอได้ยินคำถามนี้ สวี่หยุนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบพวกเขา
ก่อนจะได้รับข้อความนัดพบ สวี่หยุนเองก็ไม่คิดว่าเจียงเฉินจะลาออกจากงาน แล้วย้ายมาใช้ชีวิตและทำงานอยู่ที่ไห่เฉิง
และคราวนี้เขาก็ไม่ได้นัดเธอไปที่ที่พักของเขา ไม่รู้ว่าเพราะกลัวเธอจะตามไปหา หรือเพราะยังไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง
เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เจียงอวี่ก็ถามอีกครั้ง “แม่ พูดสิ แม่ยังจะไปอีกไหม”
สวี่หยุนมองลูกที่ทำหน้าอ้อนวอน “ไปสิ”
เจียงอวี่เบะปากขึ้นมาทันที ร้องไห้หนักกว่าเดิม “ทำไมล่ะ คราวนี้แม่มาหาพวกเราไม่ใช่เหรอ พ่อก็อยู่ที่นี่ ปู่กับย่าก็อยู่ที่นี่ ทำไมแม่ถึงยังจะไปอีก”