เมื่อเจียงเฉินได้ยินน้ำเสียงตำหนินั้น ในที่สุดก็ยอมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม “แล้วเธออยากให้ฉันพูดยังไงล่ะ?”
ตอนแรกเจียงเฉินไม่ค่อยอยากเล่าเรื่องพวกนี้ให้เด็ก ๆ ฟัง เพราะพวกเขายังเล็กเกินกว่าจะเข้าใจ
แต่ทั้งคู่เอาแต่ถามไม่เลิก แถมยังร้องไห้ไม่หยุด ถ้าไม่อธิบายให้ชัด พวกเขาก็คงงอแงต่อไป แถมอาจโทษคนในบ้าน คิดว่าทุกคนไล่แม่ไป
สวี่หยุนขมวดคิ้ว “หาเหตุผลอะไรสักอย่างมาพูดก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“เด็ก ๆ ก็มีสิทธิ์รู้ความจริง”
“........” สวี่หยุนได้ยินแล้วโกรธจนแทบระเบิด ที่บอกว่าเด็กมีสิทธิ์รู้ความจริงน่ะ ในสายตาเธอ เจียงเฉินแค่พยายามปัดความรับผิดชอบเท่านั้น
เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ จะบอกว่าไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิดได้ยังไง?
ถ้าเขามีรายได้มากกว่านี้สักหน่อย หรือทางบ้านพอจะช่วยอะไรได้บ้าง ให้พวกเขามีที่เป็นหลักเป็นแหล่งเร็วขึ้น เธอก็คงไม่ตกหลุมพรางของเฉินเหวยเฟิง