บ่ายวันที่ 3 ของช่วงตรุษจีน เจียงอวี่ปิงได้รับข้อความชวนจากโจวหว่านเยว่ จึงออกไปพบเธอทันที
ก่อนหน้านี้ทั้งคู่มักนัดกันออกไปเดินเล่น หาอะไรกินอยู่บ่อย ๆ
แต่หลังจากโจวหว่านเยว่กลับบ้านไปรับพ่อแม่มาอยู่ด้วย ทั้งสองก็แทบไม่ได้เจอกันอีกเลย
เมื่อเห็นเจียงอวี่ปิง โจวหว่านเยว่ก็รู้สึกดีใจสุด ๆ “ฉันนึกว่าเธอจะอยู่บ้านเกิดนานซะอีก ไม่คิดว่าเรียกปุ๊บจะออกมาปั๊บ ดีจังเลย ถ้าเธอไม่ออกมา ฉันคงเบื่อตายในบ้านแน่”
เจียงอวี่ปิงยิ้มน้อย ๆ “จริง ๆ ปีนี้ฉันไม่ได้กลับบ้านเกิด อยู่ฉลองปีใหม่ที่นี่น่ะ”
“หืม? ทำไมปีนี้ไม่กลับล่ะ?”
“เพราะตอนนี้พ่อแม่ฉันก็อยู่ที่นี่ด้วย”
“เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ก่อนปีใหม่ไม่นานนี่เอง ปีนี้ก็เลยเป็นปีแรกที่คนในบ้านเรามาใช้ชีวิตช่วงปีใหม่ที่นี่กัน เหตุผลหลัก ๆ ก็เพราะอยู่กันคนละเมือง กลับไปทีก็ยุ่งยาก บ้านเกิดก็เดินทางไม่ค่อยสะดวก แถมหลายอย่างยังล้าหลัง ต่อไปพอพวกท่านอายุมากขึ้น อยู่ในเมืองใหญ่ก็น่าจะสะดวกกว่า”
โจวหว่านเยว่เข้าใจดี “ก็จริงนะ เมืองใหญ่มีบริการทางการแพทย์ดีกว่า รับพวกท่านมาอยู่ด้วยก็เหมาะแล้ว ต่อไปเธอก็ไม่ต้องเดินทางไกลกลับไปหา อยากเจอเมื่อไหร่ก็เจอได้เลย”