คืนนี้ เฉินเหวยเฟิงก็สมหวังดังใจแล้ว
ส่วนสวี่หยุนพอลืมตาขึ้นมา เห็นคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังรู้สึกปรับตัวไม่ค่อยทัน
ตอนนี้ในใจเธอรู้สึกซับซ้อน ทั้งมีความรู้สึกผิดและความรู้สึกเป็นอิสระปะปนกัน
ถึงอย่างไรตอนนี้เธอกับเจียงเฉินก็ยังไม่ได้หย่ากัน การมาอยู่กับผู้ชายคนอื่นแบบนี้ อย่างไรก็รู้สึกว่าผิดศีลธรรมอยู่บ้าง
แต่ในใจเธอก็รู้สึกว่าการคิดถึงผลประโยชน์ของตัวเองไม่ใช่เรื่องผิดอะไร อยู่กับเจียงเฉินต่อไปแล้วจะมีชีวิตที่ดีได้อย่างไร?
แต่เฉินเหวยเฟิงไม่เหมือนกัน เขามีบริษัท มีบ้าน แค่ซื้อเสื้อผ้าให้เธอชิ้นหนึ่งก็ราคาหลายพัน สิ่งเหล่านี้เจียงเฉินให้เธอไม่ได้
พอเปิดโทรศัพท์ ก็ไม่พบสายที่ไม่ได้รับหรือข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน
ชั่วขณะนั้น สวี่หยุนรู้สึกผิดหวังในตัวเจียงเฉินอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็นึกได้ว่าไม่ใช่เจียงเฉินไม่อยากหาเธอ แต่เธอเป็นคนบล็อกเขาไว้ เขาถึงโทรหาไม่ได้
เธอปลดเบอร์ของเขาออกจากบัญชีดำ แล้วใช้แขนพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียง “วันนี้ฉันต้องกลับไปสักรอบ”
เฉินเหวยเฟิงพยักหน้า แล้วลุกขึ้นตาม “ฉันไปส่งเธอ”
“ไม่ต้องหรอก ฉันกลับเองได้”
“ให้ฉันไปส่งเถอะ ขับรถไปสะดวกกว่า”
“ก็ได้”
แม้จะไม่ได้ติดต่อกับเจียงเฉิน แต่จากความเข้าใจที่เธอมีต่อเขา หลังจากเธอหนีออกจากบ้านไปเมื่อวาน เขาคงตามมาหาแน่ ตอนนี้เธอต้องกลับไปที่ห้องเช่าสักเที่ยว เพื่อเก็บข้าวของ
เธอจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ต่อไปก็ไม่ต้องอยู่ห้องเช่าอีกแล้ว
ทั้งสองขึ้นรถไปด้วยกัน เฉินเหวยเฟิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ มือจับพวงมาลัย สายตาจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้า
ส่วนสวี่หยุนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ก็คอยเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นระยะ
รถแล่นไปได้ครึ่งทาง สายโทรศัพท์ก็เข้ามาจริง ๆ
เธอกำลังรอให้เขาโทรมาอยู่พอดี
พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของเจียงเฉิน เธอก็กดรับสายทันที