เจียงหว่านเห็นข้อความที่ทั้งสองคนส่งมาในช่องแชตไลฟ์สดแน่นอน
นาน ๆ ทีเธอจะกลั้นขำไม่อยู่ รอยยิ้มแตะถึงหางตา
“มิน่าล่ะ แฟนคลับของคุณถึงแนะนำให้ใช้บทลงโทษนี้ ที่แท้ก็มีเหตุผลจริง ๆ ด้วย”
ตอนนี้ชุยหรานทำครบทุกอย่างแล้ว เขาลากเก้าอี้ตัวกว้างมานั่ง เส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อยปรกหน้าผาก ดวงตาหรี่ลง ท่าทางดูว่าง่ายน้อยกว่าเมื่อครู่ แต่กลับมีบางอย่างชวนให้รู้สึกอธิบายไม่ถูกเพิ่มขึ้นมา
ลูกกระเดือกเขาขยับ ก่อนจะค่อย ๆ สงบลมหายใจลง จากนั้นจึงเม้มปากยิ้มบาง ๆ
“แค่ไม่ทำให้พี่เสียหน้าก็พอแล้ว”
ใบหน้าของเส้าลู่อันมืดครึ้มไปหมดแล้ว ยิ่งตอนนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่กำลังยั่วเจียงหว่านอย่างโจ่งแจ้ง
แต่ขณะที่เขากดเปิดแป้นพิมพ์ เตรียมจะพิมพ์อะไรบางอย่าง ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเธอเคยบอกว่า…เขายังว่าง่ายไม่พอ
เขาหยุดมือโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งเสียงใสราวสายน้ำของหญิงสาวดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
“แน่นอนว่าไม่เลย”
เธอมองชุยหรานพลางพูดว่า “ในเมื่อทำโทษเสร็จแล้ว งั้นฉันขอตัดสายก่อนนะ แฟนคลับที่รักกำลังรอให้ฉันคุยกับพวกเขาอีกหน่อยอยู่”