เวลานี้พวกเขาจะยังไปนึกถึงเรื่องอื่นได้อย่างไร ต่างก็แทบอยากควักหัวใจออกมาพิสูจน์ความภักดีให้เธอเห็นเสียด้วยซ้ำ
เจียงหว่านถึงได้ยิ้มจนดวงตาโค้งขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะเบา ๆ
“ก็ได้”
“รู้แล้ว เพราะงั้นฉันก็จะหาเวลาเจอพวกเธอให้บ่อยขึ้น วางใจได้”
พูดจบก็เห็นว่าตอนนี้เลยสี่ทุ่มมาสองนาทีแล้ว เจียงหว่านจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “เอาละ หมดเวลาแล้ว ฉันต้องปิดไลฟ์แล้วนะ”
“พวกเธอต้องพักผ่อนดี ๆ ล่ะ ฝันดี”
คอมเมนต์ที่ไหลรัวอยู่พลันหยุดชะงัก เจียงหว่านปิดไลฟ์แล้วก็เปิดหน้าข้อความตามเคย จากนั้นส่งซองอั่งเปาให้แฟน ๆ ในกลุ่มทีละกลุ่ม
พอออกจากหน้ากลุ่ม เธอก็เหลือบเห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่านจากชุยหราน
【พี่สาว สะดวกเพิ่มวีแชตไหมครับ? ต่อไปถ้ามีโอกาส เราอาจจะเล่นพีเคกันได้】
【ปกติถ้าไม่มีธุระ ผมรับรองว่าจะไม่รบกวนพี่เลย “น่าสงสาร”】
เจียงหว่านไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับชุยหรานเป็นพิเศษ
ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาขนาดนี้ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งไอดีวีแชตไปให้
อีกฝ่ายตอบสนองไวมาก ราวกับนั่งเฝ้าหน้าต่างแชตอยู่ ไม่นานก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนมาทางวีแชต
เธอกดรับแล้ว ชุยหรานก็ทำตามที่พูดจริง ๆ ส่งมาเพียงประโยคเดียวว่า【พี่สาว ฝันดีครับ】
เจียงหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปว่า “ฝันดี” แล้วกลับไปยังหน้าหลัก
เห็นว่ายังมีข้อความที่ไม่ได้อ่านอีกไม่น้อย เธอเม้มปากแล้วกดเข้าไปในหน้าต่างแชตของอิ่นซีก่อน
【อิ่นซี: หว่านหว่าน หลังจบไลฟ์แล้วโทรกลับหาฉันหน่อยนะ】
เจียงหว่านหลุบตาลง แล้วโทรหาอิ่นซีทันที
เสียงเรียกดังอยู่สองสามครั้ง อีกฝ่ายก็รับสาย
“หว่านหว่าน ก่อนหน้านี้เธอบอกว่า ถ้าไม่ใช่แบรนด์ที่เหมาะจริง ๆ ก็ยังไม่คิดร่วมงานด้วยใช่ไหม?”
“ช่วงสองสามวันนี้ฉันปฏิเสธแบรนด์ที่อยากให้เธอช่วยโปรโมตไปหลายเจ้า จนกระทั่งคืนนี้ถึงมีเจ้านึงที่ฉันคิดว่าน่าจะลองรับไว้ได้”
แววตาของเจียงหว่านไหววูบ