เจียงหว่านเองก็ไม่คิดว่าเส้าลู่อันจะคิดอะไรในใจเยอะขนาดนี้ เธอจึงเงยขนตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนปลายนิ้วเรียวขาวจะขยับแตะหน้าจอ ส่งข้อความตอบกลับไปหลังจากนั้นครู่หนึ่ง
ส่วนเส้าลู่อันที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน หลังส่งข้อความสองข้อความที่คิดว่าเป็นเพียงการยอมถอยชั่วคราวเสร็จ ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาราวกับไร้กระดูก หลับตาพักสายตา
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอย่างกะทันหัน เขาก็ลืมตาพรึ่บ เตรียมลุกไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
แต่แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงชะงักมือไว้
ก็แค่เสียงแจ้งเตือนข้อความ ยังไม่รู้เลยว่าใครส่งมา ปฏิกิริยาของตัวเองนี่...ทำไมดูเหมือนกำลังรออย่างใจจดใจจ่อขนาดนั้นล่ะ
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เส้าลู่อันก็หน้าคล้ำลงอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะหลับตาอีกครั้ง
น่าเสียดายที่เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดเส้าลู่อันก็ยังลุกพรวดขึ้นมา คว้าโทรศัพท์ไปเปิดวีแชตทันที
【หว่านหว่าน: ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจเมินนายเหมือนกัน นายจะเชื่อฉันไหม? ลู่อัน】
ถึงจะแค่ตัวหนังสือบนหน้าจอ เส้าลู่อันย่อมไม่ได้ยินเสียงของเจียงหว่าน แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับนึกภาพน้ำเสียงของหญิงสาวตอนพูดประโยคนี้ออก
คงเอื่อยเฉื่อยเนิบช้า แถมยังแฝงน้ำเสียงอ่อนหวานจนใครฟังก็โกรธไม่ลง