เฮ่อหนานเฉาชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสายตาสบเข้ากับดวงตาและคิ้วอันงดงามโดดเด่นเกินใครของเจียงหว่าน แววตาของเขาพลันไหววูบ
แม้แต่คนที่ดูคลิปผ่านหน้าจอยังดูจนแทบละสายตาไม่ได้ แล้วตัวเขาซึ่งเป็นคนถ่ายและได้เห็นหน้าตาของเจียงหว่านเต็มตา จะยิ่งรู้สึกชัดเจนกว่าแค่ไหนกัน
ไม่ต้องปรับแต่งอะไรเลย แค่เจียงหว่านยืนอยู่ตรงนั้นก็ขึ้นกล้องมากพอแล้ว
เธอเกิดมาเพื่อทำงานสายนี้จริง ๆ
เมื่อเป็นเช่นนี้ คนที่ต้องผ่านการทดสอบจึงไม่ใช่คนที่ถูกถ่าย แต่เป็นเขา คนที่ควบคุมกล้องอยู่ต่างหาก
ปลายนิ้วที่จับกล้องของเขาจึงกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา «ถ้ามีเวลาเตรียมตัวมากกว่านี้ คลิปนี้คงออกมาสมบูรณ์แบบกว่านี้»
คำพูดนั้นฟังคล้ายคำรับรอง แต่กลับจริงใจอย่างยิ่ง
เจียงหว่านรู้ดีอยู่แล้วว่าเฮ่อหนานเฉาเก่งแค่ไหน
เธอจึงยิ้มบาง ๆ แววตาโค้งขึ้น น้ำเสียงเจือความขบขันเล็กน้อย
«อืม ฉันเชื่อนายนะ»
เสียงของเจียงหว่านนุ่มนวลอยู่แล้ว ยิ่งพูดด้วยรอยยิ้มก็ยิ่งอ่อนหวานจนทำให้ใจคนฟังสั่นไหว
เฮ่อหนานเฉาซึ่งเดิมไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ พลันใจเต้นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ กว่าจะรู้ตัวก็เริ่มหวั่นไหวไปเสียแล้ว
แต่เจียงหว่านไม่รู้เรื่องเลยสักนิด พอเห็นว่าดึกแล้วก็ลุกขึ้นยืน พลางแกว่งโทรศัพท์ในมือ «ฉันกลับก่อนนะ ไว้ติดต่อกันอีก ต่อไปคงมีงานให้ยุ่งอีกเยอะ»
«ฉันไลฟ์ทุกคืน ถ้านายเบื่อ ๆ ก็แวะมาให้กำลังใจกันได้นะ»
เห็นชัดว่าเธอพูดเล่น แต่แววตาของเฮ่อหนานเฉากลับไหววูบ เขาพยักหน้า
«ได้»
......
ถนนซีถิงไม่ได้ไกลจากห้องเช่ามากนัก แต่ก็ต้องนั่งรถเกือบครึ่งชั่วโมง กว่าเจียงหว่านจะถึงบ้านก็เกือบสองทุ่มครึ่งแล้ว