เวลานั้น เจียงซวี่เพิ่งกลับถึงวิลล่าโดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังแอบจับตาดูเขาอยู่
หลังส่งข้อความในช่องแชตแล้ว เขาก็กดส่งของขวัญคูเมาเบอร์หนึ่งติดกันสิบชิ้น
【ด่าฉันเด้งกลับ: จะปิดไลฟ์แล้วเหรอ?】
แม้ข้อความในช่องแชตจะเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่เจียงซวี่มีสัญลักษณ์ผู้ดูแลติดอยู่ ทั้งเอฟเฟกต์ของขวัญก็โดดเด่นสะดุดตาขนาดนั้น เจียงหว่านจึงสังเกตเห็นการมาถึงของเขาอย่างรวดเร็ว
เธอมองเวลาแล้วหัวเราะเบา ๆ “สามทุ่มห้าสิบห้าเอง ไม่ดึกสักหน่อย พี่ซวี่ดูฉันต่อได้อีกห้านาทีนี่นา พอดีเป๊ะเลย”
ในที่สุดก็ได้ยินเสียงหวานนุ่มละมุนของหญิงสาวอีกครั้ง เจียงซวี่จ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ความเหนื่อยล้าจากการทำงานจนดึกดูเหมือนจะเบาบางลงเล็กน้อย
【ด่าฉันเด้งกลับ: ใส่กี่เพ้าเหรอ?】
【ด่าฉันเด้งกลับ: เหมาะกับเธอดี】
เขาดูจะเป็นแบบนี้เสมอ พูดสั้น ๆ ตรงไปตรงมา
แม้กล้องจะจับภาพไม่ถึง แต่พวงแก้มของเจียงหว่านก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างหาได้ยาก
“คืนนี้พี่ซวี่ให้เกียรติฉันขนาดนี้เลยเหรอ? เพราะมาช้า ก็เลยชมฉันชดเชยหรือไง?”
เจียงซวี่หลุบตาลงช้า ๆ กำลังจะตอบอยู่แล้ว แต่ปลายนิ้วกลับชะงักไปกะทันหัน
เขาสังเกตเห็นข้อความบนหน้าจอแชตสาธารณะ
ผู้ชมในห้องไลฟ์มีคนสังเกตเห็นเขามาตั้งแต่แรกแล้ว
【เมื่อกี้หว่านหว่านเรียกพี่ซวี่ด้วยแฮะ สงสัยชื่อพี่เด้งกลับจะมีคำว่าซวี่อยู่ด้วย ฮ่า ๆ】