จางจือยหวินนั่งลงตรงโต๊ะอาหาร คีบซาลาเปาลูกเล็กขึ้นมากัด น้ำซุปรสกลมกล่อมพลันแตกซ่านบนปลายลิ้น รสชาติกลับอร่อยยิ่งกว่าร้านอาหารเช้าข้างนอกเสียอีก
“ฝีมือไม่เลวนี่ ต่อไปนี้พวกเธอดูแลห้องครัวกันแล้วกัน”
เหล่าตุ๊กตากระดาษตัวน้อยได้ยินก็พากันตื่นเต้นจนโบกไม้โบกมือกลางอากาศ บางตัวถึงกับปีนต่อกันเป็นหอคอยแล้วตีลังกา ทำเอาจางจือยหวินอดขำไม่ได้
พอกินอิ่มหนำสำราญ เหล่าตุ๊กตากระดาษตัวน้อยก็เริ่มเก็บกวาดบ้าน จางจือยหวินลุกขึ้นเตรียมไปปักกิ่ง ก่อนจะชะงักอึ้งไป
เธอ เธอ เธอดันลืมไปว่าตัวเองขับรถไม่เป็นแล้ว!
จางจือยหวินฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก “คิดตื้น ๆ ไปหน่อย ต่อให้ขับรถเป็นก็ต้องมีใบขับขี่ด้วย ตอนนี้ฉันเหมือนจะไม่มีแม้แต่บัตรประชาชนด้วยซ้ำ ตระกูลจางเวรนี่”
ไม่มีทางเลือก เธอจึงต้องรอจนฟ้ามืด คลุมตัวมิดชิด เก็บรถบ้านเข้าไปในมิติ แล้ววิ่งไปยังที่ลับตาคนก่อนใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาออกไปไกลมาก พอไปโผล่ในพื้นที่รกร้างนอกเมือง เธอก็กระโดดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีทันที
โชคดีจริง ๆ ที่ยุคนี้กล้องวงจรปิดยังไม่แพร่หลายเท่าไร ถ้ามีคนเห็นสิ่งที่เธอเพิ่งทำเข้า คงไม่รู้ว่าจะถูกจับไปผ่าร่างวิจัยหรือเปล่า
แต่ถึงจะถูกผ่าร่าง เธอก็ฟื้นคืนชีพได้อยู่ดี ฮึ ๆ นี่แหละข้อดีของวิชาก่อตัวกระดาษ แต่เธอไม่คิดจะหาเรื่องลำบากใส่ตัวหรอก ถ้ามีคนเห็นเข้าจริง ๆ เธอก็ยังแก้ไขความทรงจำของอีกฝ่ายได้ การถูกผ่าร่างวิจัยฟังดูเจ็บจะตาย เธอไม่อยากลองหรอก
เมื่อถึงปักกิ่ง เธอใช้วิธีพิเศษนิดหน่อยซื้อบ้านสี่ประสานมาหลังหนึ่ง จากนั้นก็ปักหลักอยู่อย่างสงบ รอระบบประกาศภารกิจ
หนึ่งปีต่อมา ปักกิ่ง บ้านสี่ประสานสองชั้น
【ติ๊ง! ภารกิจระบบเริ่มต้นแล้ว กรุณานำหยกอุกกาบาตถามู่ถัวกลับคืนภายใน 1 เดือน หากนำกลับคืนสำเร็จจะได้รับ 1,000 แต้ม หากล้มเหลวจะไม่ได้รับแต้มรางวัล】
จางจือยหวินที่กำลังนอนอาบแดดอยู่บนเก้าอี้โยกพลันลืมตาขึ้น มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้มชวนหลงใหล “ในที่สุดเนื้อเรื่องก็จะเริ่มแล้ว หัวหน้าตระกูลคนเคราะห์ร้าย ในที่สุดเราก็จะได้เจอกัน”
ชิงไห่ สถานพักฟื้นเก๋อเอ่อร์มู่
จางจือยหวินสวมเสื้อแจ็กเก็ตเดินป่าสีแดงเข้ม กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน และรองเท้าบูตมาร์ติน สะพายเป้สีดำไว้บนหลัง เธอมองรั้วเหล็กขึ้นสนิมตรงหน้า ก่อนจะกระโดดข้ามไปอย่างสบาย ๆ แล้วเดินตรงเข้าไปในสถานพักฟื้นที่ทรุดโทรม
เสียงพูดคุยดังมาจากข้างใน จางจือยหวินฟังแล้วคิดว่าคนพูดน่าจะเป็นอู่เซีย เธอไม่ได้คิดจะปิดบังตัวเอง จึงเดินดุ่ม ๆ เข้าไปตรง ๆ
แม้เธอจะไม่ใช่ติ่งเรื่องสุสาน แต่ก็เคยดู «อัลติเมทโน้ต» มาแล้ว ตัวละครที่ชอบที่สุดมีสามคน ได้แก่หัวหน้าตระกูลคนเคราะห์ร้าย แว่นดำ และคุณชายฮวา
ใคร ๆ ก็พูดว่าคุณชายฮวาหน้าตางดงาม เธออยากเห็นว่าคุณชายฮวาในโลกแฟนฟิกกับตัวละครในซีรีส์ ใครจะงามกว่ากัน
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอก หัวใจของจางจือยหวินเต้นแรงขึ้น มุมปากยกขึ้นนิด ๆ หัวหน้าตระกูลคนเคราะห์ร้ายมาแล้ว
เธอกอดอกพิงตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ อยู่ตรงนั้น โยนหมวกกับหน้ากากเข้าไปในมิติ พอได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ดวงตาของเธอก็ยิ่งเป็นประกาย
ในที่สุด เงาร่างสีดำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า รูปร่างหน้าตาเหมือนที่อาสามบรรยายไว้ไม่มีผิด ทั้งสูงโปร่งและหล่อเหลา มีดวงตาคมกริบกับผมสีดำสนิท ท่วงท่าสูงส่งเย็นชา ให้ความรู้สึกว่าเข้าถึงได้ยาก
แถมยังสวมชุดที่เป็นเอกลักษณ์ เสื้อมีฮู้ด กางเกงยีนส์ บนหลังสะพายดาบโบราณสีดำทองกับเป้หนึ่งใบ
เมื่อจางฉีหลิงเห็นเธอ สายเลือดในกายก็พลันตอบสนอง เขาจ้องเธอนิ่ง ๆ “คุณเป็นใคร?”
“ฮัลโหล หัวหน้าตระกูลคน... เฮ้ย หัวหน้าตระกูล สวัสดี ฉันชื่อจางจือยหวิน เป็นลูกหลานรุ่นตัวอักษรรุ่ยของตระกูลจาง ฉันเหมือนกับคุณ แต่งงานกับคนนอกตระกูล พ่อซ่อนตัวตนของฉันไว้อย่างดี จนกระทั่งเขาเสียชีวิต ฉันถึงได้รู้ชาติกำเนิดของตัวเอง”