สุยชีพาจั่วเฉินกับโหลวเหมยเป่าไปสมทบกับเสิ่นอวี้
หลังจากทั้งสี่แนะนำตัวกันคร่าว ๆ แล้ว ก็เพิ่มเพื่อนและตั้งกลุ่มแชตกัน
สุยชีพอใจกับสมาชิกทีมมาก ส่วนผู้เล่นคนอื่น ๆ กลับทำหน้าเหมือนพูดอะไรไม่ออก
คุณหนูตระกูลเศรษฐีปากร้าย เด็กหนุ่มพิการหน้าหม่นหมอง คนผมเกรียนที่อ่อนแอเพราะโลหิตจาง และเด็กหญิงวัยเก้าขวบที่กำลังผลัดฟัน
ทีมพิการอ่อนแอครบสูตรแบบนี้ เรียกได้ว่าเป็นทีมขยะมาตรฐาน ในเกมคงอยู่ได้อย่างมากสี่วัน วันละคน
ทั้งสี่คนไม่สนใจสายตาคนอื่นแม้แต่น้อย ต่างก้มหน้าพิมพ์คุยกันบนคอมพิวเตอร์ข้อมือ
ขออยู่คู่กับเทพเจ้าโชคลาภตลอดไป: มาตั้งชื่อทีมให้สมกับพวกเรากันเถอะ
พ่อเฉินอยู่นี่: «พวกแกเป็นทีมหลาน ๆ ทั้งนั้น»
【ชื่อนี้มีผู้จดทะเบียนแล้ว】
เด็กหญิงขายแรงงาน: «ทีมถล่มดาวรกร้าง»
【ชื่อนี้มีผู้จดทะเบียนแล้ว】
เสิ่นผู้ไม่คุ้มครองขยะ: «ทีมขยะอันตรายระหว่างดวงดาว»
【ชื่อนี้มีผู้จดทะเบียนแล้ว】
พ่อเฉินของพวกแกอยู่นี่: «ชื่อซ้ำกันได้ยังไงเนี่ย?»
สุยชีฟังชื่อที่แต่ละคนตั้งแล้วก็ปลื้มใจ ดูท่าทางสภาพจิตใจของเพื่อนร่วมทีมจะยังดีอยู่มาก
เธอวางใจ พิมพ์ชื่อทีมสุดเพอร์เฟกต์ที่คิดไว้ลงในช่องชื่อเล่น: «ทีมหนีออกจากโรงพยาบาลบ้า»
กดส่ง 【ลงทะเบียนสำเร็จ】
ทั้งสามเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะพร้อมใจกันบอกว่าชอบมาก
ไม่นาน เสียงประกาศอัตโนมัติก็ดังขึ้นภายในยานบิน เมื่อเดินทางมาถึงดาวรกร้าง
【ถึงดาวหินทรายแล้ว ตรวจพบว่าผู้เล่นทุกคนจัดตั้งทีมสำเร็จ ตามธรรมเนียมแล้ว ต่อไปจะเข้าสู่ช่วงตอบคำถามชิงรางวัล】
【ช่วงนี้มีคำถามปลายเปิดเพียงข้อเดียว ผู้เล่นแต่ละคนมีโอกาสตอบเพียงครั้งเดียว ทีมแรกที่ส่งคำตอบถูกต้องจะได้รับชุดอุปกรณ์เริ่มต้น 4 ชุด】
จั่วเฉินรีบเปิดคอมพิวเตอร์ข้อมือ เตรียมรับคำถาม «ถึงเวลาประลองความเร็วในการพิมพ์แล้ว»
เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมทั้งสามจ้องคอมพิวเตอร์ข้อมืออย่างใจจดใจจ่อ สุยชีก็ทำตามบ้าง
เธอมองข้อความแจ้งว่า ‘กำลังสร้างคำถาม’ แล้วถามเสียงเบา «ทำไมไม่แข่งกันที่ไอคิวล่ะ ข้อนี้ไม่ยากเหรอ?»
หลินเฟิงที่ไม่รู้ว่าเดินมาตรงข้างพวกเธอตั้งแต่เมื่อไรหัวเราะเยาะ «ทำตัวร้ายกาจก็พอแล้ว อย่างน้อยก็ต้องรู้จักประเมินตัวเองบ้างสิ คนที่ครองอันดับสุดท้ายมานานอย่างเธอยังคิดจะแข่งไอคิวอีก ตลกชะมัด»
«คุณชายหลินนี่ถนัดดูถูกคนจริง ๆ» สุยชีสวนกลับทันควัน
หลินเฟิงโมโหจนแทบระเบิดอีกครั้ง «ทำไมเธอพูดจาร้ายกาจขนาดนี้!»
สุยชียิ้มหวาน «คุณเรียกฉันว่านางร้ายเอง ยังจะหวังให้ฉันพูดดี ๆ อีกเหรอ?»
«ช่างเถอะ อาเฟิง» ลู่หรงดึงหลินเฟิงที่โกรธจนตัวสั่นไปไว้ข้างหลัง ก่อนหันไปบอกสุยชีถึงจุดประสงค์ «พวกเราอยากใช้การตอบคำถามชิงรางวัลครั้งนี้มาพนันกับเธอ»
«ถ้าพวกเราตอบถูก เธอต้องขอโทษฉันต่อหน้าทุกคนในเว็บบอร์ดโรงเรียน แล้วรับปากว่าจะไม่มาตามตื๊อฉันกับหลินเฟิงอีก»
เฮ้อ—สุยชีถอนหายใจในใจ เจ้าของร่างเดิมทิ้งเรื่องยุ่งยากไว้ให้เธอไม่น้อยเลยจริง ๆ
แม้ในใจจะเศร้า แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง «แล้วถ้าฉันตอบถูกล่ะ?»
ในเมื่อเป็นเกมเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลก คำถามจากทางการย่อมต้องเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดแน่นอน
ถ้าถามความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับโลกดวงดาว เธออาจตอบไม่ถูกก็ได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องการเอาชีวิตรอด ผู้เล่นทั้งหมดบนยานบินลำนี้รวมกันก็อาจยังตอบสู้เธอไม่ได้
ลู่หรงชะงักไป สีหน้าเหมือนได้ยินเรื่องตลกไร้สาระ เธอหันไปสบตาหลินเฟิงกับอีกสองคนที่อยู่ข้างหลัง ทุกคนต่างมีแววดูแคลนและเยาะเย้ยอย่างชัดเจนในดวงตา
คำถามชิงรางวัลของทางการยากเสมอ คุณหนูขยะอย่างสุยชีจะตอบถูกได้ยังไง
«จิ๊» จั่วเฉินที่ทนสีหน้าพวกนั้นไม่ไหวก้าวมาขวางหน้าสุยชี «ถ้าตากระตุกก็ไปหาหมอซะ»
เสิ่นอวี้ก้าวมาข้างหน้า สีหน้าขรึม «พวกคุณ อย่ามาหาเรื่อง»
โหลวเหมยเป่ากำหมัดแน่น เตรียมพร้อมลงมือ
«ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง»
หลังปลอบเพื่อนร่วมทีมเสียงเบาแล้ว สุยชีก็มองหลินเฟิงอย่างเย็นชา «ถ้าฉันตอบถูก ฉันต้องการบัตรช้อปปิ้งวีไอพีสูงสุดของห้างสรรพสินค้ากลุ่มหลิน»
ห้างสรรพสินค้ากลุ่มหลินมีสาขาทั่วทั้งดาวเซลา บัตรวีไอพีสูงสุดของพวกเขามีวงเงิน 5 ล้านเหรียญดวงดาว
สุยชีรู้ว่าหลินเฟิงไม่มีทางยอมรับเงื่อนไขนี้ แต่ไม่เป็นไร เป้าหมายที่แท้จริงของเธอคือบัตรช้อปปิ้งเพชรแดงวงเงิน 10,000 เท่านั้น
เริ่มจากเรียกเงิน 5 ล้านไปขู่เขาก่อน แล้วค่อยขอบัตรเพชรแดงทีหลัง แบบนั้นก็ได้มาแน่นอน
แค่คิดถึงความสุขตอนซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างบ้าคลั่ง แล้วจ่ายด้วยบัตรที่ได้มาฟรี ๆ ก็มีความสุขแล้ว
«ฝันไปเถอะ!» เสียงคำรามของหลินเฟิงทำลายจินตนาการของเธอ «อยากได้บัตรวีไอพีสูงสุดน่ะ เป็นไปไม่ได้»
สุยชียักไหล่ «ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่พนันกับพวกคุณ»
ลู่หรงรีบร้อง «ไม่ได้!»
เธออุตส่าห์คว้าโอกาสที่จะตัดขาดจากสุยชีได้อย่างสิ้นเชิงมาแล้ว จะปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด
«ฉันมีบัตรช้อปปิ้งเพชรน้ำเงินของห้างสรรพสินค้ากลุ่มหลิน ยอดเงินคงเหลือมากกว่า 260,000 ใช้เป็นเดิมพัน เธอตกลงไหม?»
เงินก้อนโตลอยมาตกใส่ตรงหน้า สุยชีดีใจแทบบ้า แต่ยังแสร้งทำเป็นลำบากใจ ขมวดคิ้วอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะพยักหน้า «เห็นแก่ที่พวกคุณอุตส่าห์ขอ ฉันจะยอมตกลงก็ได้»
ลู่หรงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเขียนสัญญาพนันลงในคอมพิวเตอร์ข้อมือแล้วส่งให้สุยชี ทั้งสองฝ่ายลงชื่อ สัญญาจึงมีผล
【ส่งคำถามชิงรางวัลไปยังคอมพิวเตอร์ข้อมือของผู้เล่นทุกคนแล้ว กรุณาเขียนคำตอบภายใน 20 วินาทีแล้วกดส่ง หากหมดเวลาให้ถือว่าตอบไม่สำเร็จ】
สุยชีมองคอมพิวเตอร์ข้อมือ คำถามมีเพียงประโยคง่าย ๆ ว่า: คืนนี้ดาวหินทรายจะมีสภาพอากาศแบบใด?
จั่วเฉินรีบพิมพ์คำตอบ «ข้อนี้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ อากาศบนดาวหินทรายไม่ร้อนจัดก็แห้งแล้ง»
เสิ่นอวี้กับโหลวเหมยเป่าก็เขียนคำตอบคล้าย ๆ กัน
แต่สุยชีได้กลิ่นไอชื้นที่ลอยเข้ามาจากหน้าต่างยาน จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้—นี่คือกลิ่นของพายุฝน
ตั้งแต่เด็ก จมูกของเธอไวผิดปกติ ถึงขั้นดมกลิ่นอากาศในวันนั้นแล้วรู้ได้ว่าฝนจะตกหรือไม่
ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยพลาดแม้แต่ครั้งเดียว
เพื่อยืนยันการคาดเดา เธอเดินไปที่หน้าต่างยาน เมื่อเห็นวงแสงลวงตารอบดวงอาทิตย์และก้อนเมฆขนาดมหึมาที่กำลังก่อตัว เธอก็พิมพ์คำตอบในใจลงไป
ทันทีที่สุยชีกดส่ง ตัวนับเวลาถอยหลังที่มุมซ้ายบนของคอมพิวเตอร์ข้อมือซึ่งยังเหลืออีก 7 วินาทีก็หยุดนิ่งฉับพลัน เสียงสังเคราะห์กังวานก้องไปทั่วทั้งยานบิน
【ยินดีกับสุยชีจากทีมหนีออกจากโรงพยาบาลบ้า ที่ตอบคำถามข้อนี้ถูกต้อง ชุดอุปกรณ์เตรียมพร้อมรบกำลังจัดส่ง โปรดตรวจรับ】
เสิ่นอวี้กับคนอื่น ๆ ยังไม่ทันตั้งตัว จู่ ๆ ในมือก็มีชุดอุปกรณ์เตรียมพร้อมรบสีดำขนาดเล็กปรากฏขึ้น ภายในมีมีดพับหนึ่งเล่มกับกระติกน้ำอเนกประสงค์ทำจากโลหะผสมสีเงินหนึ่งใบ
«เชี่ย!» จั่วเฉินอุทาน «สุดยอดไปเลย พี่สุย!»
เสิ่นอวี้กับโหลวเหมยเป่าเห็นด้วย ยกนิ้วโป้งให้
หลินเฟิง ลู่หรง และคนอื่น ๆ ที่ได้ยินประกาศเช่นกัน ต่างมองสุยชีด้วยสีหน้าตกตะลึง
หลินเฟิงพูดอย่างไม่อยากเชื่อ «เป็นไปได้ยังไง เธอเขียนอะไรลงไป?»
สุยชีไม่สนใจคำถามของเขา เพียงหันไปยิ้มให้ลู่หรง «บัตรช้อปปิ้งเพชรน้ำเงิน หลังจบเกมแล้วส่งมาให้ฉันด้วย»
หน้าลู่หรงมืดครึ้มจนแทบหยดหมึก ตอนแรกคิดว่าเป็นการเดิมพันที่ชนะได้แน่ ๆ สุดท้ายไม่เพียงไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ยังต้องเสียบัตรช้อปปิ้งไปอีกใบ
【ถึงจุดลงจอดแล้ว ผู้เล่นทุกคนโปรดตรวจสอบอุปกรณ์ร่มชูชีพให้เรียบร้อย เตรียมลงสู่ดาวรกร้าง】