ภายในคุกหลวง
ลู่ฉียวนขดตัวอยู่บนพื้นหินเขียวเย็นเยียบ อาภรณ์สีเลือดยับยู่ยี่ ปกเสื้อหลวมลุ่ย เผยให้เห็นแนวไหปลาร้าคมแข็ง ตอนนี้เขาหลับตาอยู่ คิ้วขมวดแน่น ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด ราวกับกำลังทนทุกข์กับความเจ็บปวดแสนสาหัส
"หนาว… หนาวเหลือเกิน…"
"หนาว…"
"เจ็บ…" ริมฝีปากซีดขาวแตกแห้งของเขาพร่ำพึมพำประโยคนี้ ซ้ำไปซ้ำมา ศิษย์เฝ้าประตูได้ยินเสียงอ่อนแรงนั้น ก็ชำเลืองมองลู่ฉียวน แล้วเอ่ยกับศิษย์เฝ้าประตูอีกคน "ไปรายงานท่านพี่ใหญ่ บอกว่าเจ้าปิศาจตนนี้ฟื้นแล้ว"
ลู่ฉียวนได้ยินคำพูดของพวกเขา ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน มองหมอกดำที่พวยพุ่งออกจากร่างของตนไม่หยุด พลางเอ่ยอย่างทุลักทุเล "ไม่… ข้าไม่ใช่ปิศาจ! ข้าไม่ใช่! ข้า… ข้าเป็นมนุษย์! เป็นมนุษย์!"
"ข้าไม่ใช่ปิศาจ…"
"ไม่ใช่…"
"ไม่ใช่ปิศาจ…"
เขาพร่ำบอกศิษย์เฝ้าประตูไม่หยุดว่าตนไม่ใช่ปิศาจ ราวกับอยากได้ยินคำยอมรับจากปากศิษย์เฝ้าประตู หรือไม่ก็เหมือนกำลังหลอกตัวเอง
น่าเสียดาย… ศิษย์เฝ้าประตูไม่สนใจเขาเลย ลู่ฉียวนได้แต่ขดตัวบนพื้น พูดประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผ่านไปไม่รู้กี่ชั่วยาม เสียงปลดกุญแจก็ดังขึ้น ต่อมา ชายผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีขาวล้วนแบบศิษย์สายตรงก็ก้าวเข้ามา เขามองลู่ฉียวนที่นอนขดอยู่บนพื้นอย่างเหนือกว่า น้ำเสียงอ่อนโยน "จับเขาเหยียดขึ้น เตรียมไข่มุกบันทึกภาพให้พร้อม"
"ขอรับ"
ต่อมา ลู่ฉียวนก็ถูกคนลากขึ้นจากพื้น มาผูกไว้กับเสาไม้ด้านข้าง เขาเงยหน้ามองมองศิษย์ตรงหน้า เสียงแหบพร่า "เจ้า… คือใคร?"
"ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักชิงอวิ๋น เซวียจื่อจิง"