ตอนที่ 53 ผู้เฒ่าในรังร้าง
ลู่ฉียวนถูกเสิ่นลั่วจือลากตัวออกมา ตอนนั้นเขากำลังร่อแร่ใกล้สิ้นลม แต่ก็มิได้กล่าวว่าจะรักษา กลับสั่งให้ศิษย์โยนตัวเขาเข้าคุกสวรรค์โดยตรง รอให้เขาฟื้นแล้วจึงค่อยสอบสวน หลินซูเยี่ยนรู้ถึงข้อกังวลของเสิ่นลั่วจือดี จึงไม่รีบร้อน อย่างไรเสียคนก็ตกมาอยู่ในมือเขาแล้ว ถึงอีกฝ่ายจะมีรัศมีตัวเอกอันทรงพลัง มีคนเสี่ยงมาแหกคุกกลางทาง แต่เมื่อต้องผ่านค่ายปราบมาร รากฐานพลังถูกทำลายย่อยยับ สุดท้ายก็เป็นเพียงคนพิการไร้ประโยชน์ ไม่เป็นภัยคุกคามใดๆ
แต่... ก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์เคยมีท่าทีคิดจะรับลู่ฉียวนเป็นศิษย์ แม้ความคิดนั้นจะถูกเขาห้ามไว้แล้ว ทว่า...
หลินซูเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบอาวุธเวทบินได้ออกมาแล้วมุ่งสู่ยอดเขาหิมะ ยอดเขาหิมะในสี่ฤดูมีลมหิมะพัดไม่ขาดสาย ผ่านชั้นไอเย็นเสียดกระดูก หลินซูเยี่ยนมาหยุดที่เรือนกุ้ยฮวา เขาเปิดประตูแล้วสาวเท้าเร็วรี่เข้าไปด้านใน พบว่าท่านอาจารย์ของตนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในศาลาของเรือนกุ้ยฮวา
แสงเงาเล็กแตกละเอียดส่องเฉียงลงบนใบหน้าอันสงบนิ่งของเขา อาบเคลือบด้วยรัศมีแสงนวลละมุน นับตั้งแต่ยามที่อวี๋เวิ่นโจวต้องพิษตะปูเพลิงมารพิฆาตเยือกแข็ง ก็มักจะนั่งอ่านหนังสือ จิบชาอยู่ในศาลา แต่พูดแล้วก็จริง เพราะฝึกฝนไม่ได้เลย จึงย่อมต้องมีบ้างที่ไร้ซึ่งเรื่องทำ จำต้องฆ่าเวลาด้วยเรื่องหยุมหยิมพวกนี้
หลินซูเยี่ยนรู้สึกละอายใจเป็นครั้งแรก ที่มาของความละอายนี้คือ... เขารู้สึกว่าสภาพท่านอาจารย์ของตนนั้นคล้ายผู้เฒ่าในรังร้าง ท่านอาจารย์มิอาจฝึกฝนได้เพราะพิษในกาย ช่วงที่กำลังทรมานเช่นนี้ สมควรหรือไม่ที่เขาจะอยู่เป็นเพื่อนท่านอาจารย์ให้มากกว่านี้?