ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน หลินซูเยี่ยนในวัยเก้าขวบควรจะได้พบกับท่านเซียนอวิ๋นโจวผู้เย็นชาและห่างเหิน ทว่าในนิยายต้นฉบับ หลินซูเยี่ยนวัยเก้าขวบกลับกลายเป็น “ยา” ที่สมบูรณ์แบบคนหนึ่ง
นับแต่นั้นมา… ชีวิตของเขานอกจากจะถูกกรอกยาพิษทุกวันแล้ว ยังต้องถูกสูบพลังต้นกำเนิด เจาะเลือดแก่นกาย กรีดเนื้อ ปล่อยเลือด ทุบกระดูกดูดไขกระดูก แต่ผู้ที่เป็นเช่นเขานี้ ต่อให้ทนทุกข์ทรมานเพียงใดก็ยังไม่ตาย เนื้อหนังงอกใหม่ได้ กระดูกก็เช่นกัน เลือดแก่นกายและพลังต้นกำเนิดก็ฟื้นคืนได้ ความเร็วในการรักษาตัวที่สูงยิ่งทำให้เขาเคยรู้สึกว่าตนเองไม่ใช่คน แต่เป็นยาวิเศษที่ใช้ไม่มีวันหมด ใช่แล้ว เป็นยา!
มนุษย์ยา… ฟังดูดีว่าเป็นคน แต่คำว่า “มนุษย์ยา” สองคำนี้ ที่หนักแน่นคือ “ยา” สุดท้ายแล้วคำว่า “คน” ที่ตามหลัง ก็เป็นเพียงคำลวงตาตัวเองเท่านั้น!
หลินซูเยี่ยนเริ่มชาชินกับชีวิตเช่นนี้ หลังจากถูกปล่อยเลือดแก่นกายอีกครั้ง พวกมันก็โยนเขากลับไปขังในคุกน้ำต่อไป เหมือนกับ… สมุนไพรที่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก เขาถูกขังในคุกน้ำ รอวันที่ใครสักคนต้องการ ก็จะถูก “หยิบ” ออกมา แล้วกัดกินเลือดเนื้อของเขาต่อไป
หลินซูเยี่ยนก้มหน้ามองผิวน้ำนิ่งงัน แสงจากด้านบนลอดผ่านรูกลมสลัวบนแผ่นเหล็กฉลุโปรยลงมาเป็นจุดแสงริบหรี่บนผิวน้ำที่สั่นไหว เงียบงามยิ่งนัก ไม่นานแววตาของเขาก็เริ่มเลื่อนลอย ทุกครั้งที่ถูกขังในคุกน้ำ เขามักจะเหม่อมองผิวน้ำเช่นนี้ ลำแสงนั้นฟุ้งเกินไปและเล็กเกินไป ส่องไม่ถึงตัวเขา และส่องไม่ถึงก้นบึ้งหัวใจ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ลำแสงนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้น สว่างจ้าขึ้นอย่างมาก แม้กระทั่งมุมหนึ่งยังส่องตกกระทบลงบนตัวเขา