ห้องทำงาน
“คุณแม่ของฟางอี้ฟาน คุณแม่ของหยางหยาง เชิญนั่งตรงนี้ค่ะ”
“วันนี้เรียกทั้งสองท่านมาเพราะเด็กสองคนมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย”
“แต่ที่สำคัญที่สุดจริงๆ คืออยากคุยกับทั้งสองท่านเกี่ยวกับเรื่องผลการเรียนของเด็กๆ ค่ะ”
เพื่ออัตราสอบติดมหาวิทยาลัยของโรงเรียน หลี่เหมิงเลยเสนอในที่ประชุมตอนเปิดเทอมว่า ให้เด็กที่สอบได้อันดับท้ายๆ มาเรียนซ้ำอีกหนึ่งปี โดยเรียนรวมกับนักเรียนชั้นม.5 เพื่อไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมกันในปีหน้า
พอพูดจบ ผู้อำนวยการก็ลังเล ครูคนอื่นๆ ก็ไม่เห็นด้วย หลี่เหมิงเอาเกรดของเด็กวางไว้ให้ดู ว่าเกรดแบบนี้ต่อให้ไปสอบก็ไม่ติดมหาวิทยาลัยอยู่ดี สู้เตรียมตัวเพิ่มอีกปีไม่ได้
หลี่เหมิงค่อยๆ อธิบายให้พวกเธอฟังว่า นี่ไม่ได้แปลว่าจะทิ้งเด็กสองคนนี้ ฟางอี้ฟานกับจี้หยางหยางตอนนี้พื้นฐานแย่เกินไป อีกหนึ่งปีเพื่อปูพื้นฐานให้แน่น ก็ไม่ใช่วิธีที่แย่อะไร
ถงเหวินเจี๋ยและหลิวจิ้งเดินออกจากห้องทำงาน พลางพูดคุยกันเล็กน้อย
เรื่องต่อสู้กันตอนนี้เป็นเรื่องเล็ก ทั้งสองคนต่างก็เจอปัญหาเดียวกัน พวกเธอแอดวีแชทหากัน แล้วถงเหวินเจี๋ยก็โบกมือลาหลิวจิ้งบอกว่าจะไปก่อน
ถงเหวินเจี๋ยไม่รู้ว่าห้องเรียนใหม่ของพวกเขาอยู่ที่ไหน เลยโทรหาลูกสาว ฟางอี้เฉิงรับสายแล้วรีบออกมาหาเธอ แล้วพาเธอไป
“แม่ เท้าแม่ไม่เป็นไรใช่ไหม” ฟางอี้เฉิงเห็นเธอยืนกลางแดดแต่ไกล
ถงเหวินเจี๋ยลูบหัวลูกสาว ยิ้มเมื่อได้ยินคำถามนั้น “ไม่เป็นไร ลูกแม่นี้ช่างน่ารัก อย่าห่วงเลย แม่พาไปกินข้าว”
ฟางอี้เฉิงพาถงเหวินเจี๋ยไปที่ห้องเรียน เธอเข้าไปเก็บกระเป๋าก่อน ส่วนฟางอี้ฟานกำลังคุยกับอิงจื่ออยู่
“ฟางอี้ฟาน! รีบเก็บของได้แล้ว”
“อิงจื่อ เดี๋ยวฉันแวะส่งเธอกลับบ้าน”
ถงเหวินเจี๋ยเมื่อครู่ยังตะคอกใส่ลูกชายปังๆ พอหันมาอีกทีก็ยิ้มหวานลูบหัวอิงจื่อ
ฟางอี้ฟานทนไม่ไหวบ่นพึมพำ “แม่ แม่เรียนวิชาแปลงโฉมมาหรือไง เก่งกว่าการแสดงของร้านหม้อไฟซีก้ายกอีก”
ฟางอี้เฉิงได้ยินบทสนทนาตอบโต้กันของพวกเขาก็ขำออกมา มือก็จัดของเรียบร้อย มองดูยาแผนจีนยูนนานไป๋เยาแล้ว คิดไปคิดมาก็ใส่ลงในกระเป๋า
“ฉันเก็บเสร็จแล้ว อิงจื่อเธอไม่ไปกับพวกเราจริงๆ เหรอ”
“ส้ม เธอไม่ล่ะ เดี๋ยวฉันยังมีธุระอีกนิดหน่อย”
ฟางอี้เฉิงกอดอิงจื่อใหญ่ “เอาล่ะ อิงจื่อน้อย งั้นพวกเราไปก่อนนะ จุ๊บๆ”
บนรถ ฟางอี้เฉิงมองออกไปนอกหน้าต่างตาลอย
ถงเหวินเจี๋ยแผดเสียง “ฟางอี้ฟาน! ชาตินี้ฉันคงไปติดหนี้แกมา เรียนก็ไม่เอาไหน สู้คนก็เก่งที่สุด!”
“อย่าเรียกฉันว่าแม่ ฉันไม่ใช่แม่แก!”
“แม่ ผมผิดแล้ว” ฟางอี้ฟานยกมือพนมขอโทษ
“ผมไม่ควรไปสู้กับจี้หยางหยาง ไม่ควรเอาเต่าไปโรงเรียน”
“ถ้าจี้หยางหยางไม่เอาของใส่กระเป๋าไปโยนใส่ส้ม ผมก็คงไม่สู้กับเขา และเต่าก็เป็นคนเลือกให้ผมเอง...”
เสียงฟางอี้ฟานเบาลงเรื่อยๆ พูดไปยิ่งรู้สึกผิด พ่อขอโทษนะ ผมรับมือความโกรธของแม่ไม่ไหวจริงๆ
ถงเหวินเจี๋ยตกใจ มองกระจกหลัง “ส้ม โดนตรงไหน รู้สึกไม่สบายตัวไหม”
ฟางอี้เฉิงรีบอธิบาย “แม่ หนูไม่เป็นไร แค่ชนเฉี่ยวๆ เอง”
“ไม่สบายต้องบอกแม่นะ ดูมันแดงๆ เดี๋ยวทายาให้”
ฟางหยวนโทรมา พอดี ถงเหวินเจี๋ยเปิดบลูทูธ
“ฟางหยวน! ดูสิลูกชายสุดที่รักของแก ฉันเอาแต่วุ่นวายอยู่ทุกวัน!”
“ลูกชายไปทำอะไรให้โกรธอีกแล้ว”
“เขาไม่ใช่ลูกฉัน เขาคือเจ้านายฉัน พรุ่งนี้เช้าฉันจะจุดธูปให้เขา ทุกวันจะจุดธูปให้เขา!”
“สาวสวยอย่าเพิ่งโกรธ โกรธแล้วร่างกายพัง ไม่คุ้มนะ เด็กรู้สึกผิดแล้ว กลับบ้านฉันจะสั่งสอนเขาเอง”
“สั่งสอน! ฉันจะได้เห็นแกสั่งสอนยังไง!”
“อย่าเพิ่งโกรธๆ คืนนี้อยากกินอะไรสามีทำให้”
ฟางอี้ฟานโผล่หน้าเข้าไปร่วมเมนูด้วยความคึกคัก
ถงเหวินเจี๋ยส่งสายตาเขียวใส่ “กินๆๆ! พอพูดถึงเรื่องกินก็มีเรี่ยวแรง ฟางอี้ฟานฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าแกคิดอะไรอยู่ทุกวัน แกไม่รู้จริงๆ เหรอว่าตอนนี้อยู่ม.ไหน”
ฟางอี้ฟานชินกับการโดนแม่ตะคอกไม่เลือกเวลามานาน ตรงนั้นเล่นนิ้วไปด้วย พึมพำโต้ตอบเบาๆ
ฟางหยวนช่วยพูดกลบเกลื่อนในสาย “ฟานฟานอย่าไปทำให้แม่โกรธอีก ส่วนหนูส้ม อยากกินอะไรล่ะ?”
“พ่อ หนูไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลย” ฟางอี้เฉิงพูดเสียงอ่อน
ถงเหวินเจี๋ยพูดแทรก “ตอนนี้ฉันพาพวกเขาไปซื้อของให้เหล่ยเอ่อร์หน่อย แกไปสั่งอาหารไว้ก่อนเลย พวกเราจะไปที่บ้านซ่งเฉียน”
ถงเหวินเจี๋ยวางสาย ก็ส่งสายตาเขียวให้เขาอีกที
พอถึงบ้านซ่งเฉียน ถงเหวินเจี๋ยกระหายน้ำมาก รินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง แล้วก็ดึงซ่งเฉียนเข้าห้องไปคุยธุระ
เฉียวอิงจื่อชวนฟางอี้เฉิงดูโมเดลยานอวกาศเลโก้ที่เธอเก็บรักษาไว้ ส่วนฟางอี้ฟานเคาะผนังไปมา แค่ปิดเทอมฤดูร้อนเดียวไม่ได้มา ห้องนี้เปลี่ยนไปหมดเลย
“อิงจื่อ กำแพงแกสัมผัสดีเหมือนกันแฮะ”
“แต่หน้าต่างนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว เธอนั่งทำการบ้านตรงนี้ทุกวันเลยเหรอ!”
ฟางอี้ฟานไม่กล้าเชื่อ นั่งข้างในนี้ข้างนอกเห็นหมด แล้วใครจะกล้าเหม่อลอย เล่นเกมล่ะ
เฉียวอิงจื่อพิงไหล่ฟางอี้เฉิงอธิบาย “อันนี้แม่ฉันปรับปรุงใหม่ให้ชั้นม.6 ฉันเอง ข้างนอกพูดอะไรก็ไม่ได้ยินทั้งนั้น”
“แม่แกนี่สุดยอด” ฟางอี้ฟานยกนิ้วโป้งให้ เทียบกับซ่งเฉียนแล้ว ถงเหวินเจี๋ยปกติดีจะตาย
เฉียวอิงจื่อได้รับโทรศัพท์จากเฉียวเว่ยตง เขาบอกว่าอยู่ข้างนอก ให้เธอมาเปิดประตู
“พ่อฉันมาแล้ว ทำไงดี”
“ทำไมต้องทำไงด้วย มาก็มาแล้ว ฉันไปเปิดประตูให้ละกัน” ฟางอี้ฟานงง
เฉียวอิงจื่อรีบดึงเขาไว้ แล้วแอบมองออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวัง แม่เธอกับป้าถงเหวินเจี๋ยกำลังคุยกันอยู่ในห้อง เธอเขย่งเท้าย่องออกไปที่ประตู
เฉียวเว่ยตงก็รู้สึกผิดเหมือนกัน “อิงจื่อ แม่อยู่บ้านไหม”
“อยู่ในห้อง คุยกับป้าถงอยู่”
“เหวินเจี๋ยมาก็ดี ฉันเข้าข้างในนั่งด้วย ฉันเอาของกินมาให้”
เฉียวเว่ยตงเดินเข้ามาอย่างสบายใจ ทักทายส้มกับฟางอี้ฟาน
เฉียวอิงจื่อกังวลว่าแม่จะออกมาแล้วโกรธ เฉียวเว่ยตงพยักหน้าให้เธอเข้าไปเล่นกับพวกเขาได้ เขาซื้อทุเรียนมาด้วย เอาไปผ่าในครัว
ในห้อง ถงเหวินเจี๋ยพูดอย่างกังวลกับซ่งเฉียนเรื่องฟางอี้ฟานจะต้องซ้ำชั้น เธอไม่คิดว่าเกรดฟางอี้ฟานจะตกหนักขนาดนี้ ทั้งที่เรียนพิเศษครบทุกคอร์สที่ควรเรียน
ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ทั้งคู่หันมองออกไป หัวเล็กๆ หัวหนึ่งโผล่เข้ามา
“แม่ หนูไปก่อนนะ ครูรออยู่แล้ว”
ถงเหวินเจี๋ยมองนาฬิกา ทำไมเวลามันดึกขนาดนี้แล้ว มัวแต่ยุ่งกับเรื่องฟางอี้ฟาน ลืมไปเลยว่าส้มวันนี้ยังต้องไปเรียนพิเศษ
“เดี๋ยวก่อน แม่พาไปส่ง”
ฟางอี้เฉิงรีบห้าม “ไม่ต้องแล้วค่ะ หนูนั่งรถไปเองได้ คุณแม่กับป้าซ่งเฉียนคุยกันต่อเถอะ”
พูดจบก็สะพายกระเป๋าเดินออกไป ก่อนไปก็เตือนถงเหวินเจี๋ย “คืนนี้หนูกลับเองได้ ไม่ต้องไปรับนะคะ ป้าบาย แม่บาย”