กลับถึงบ้าน
พบว่าเฉินซีเวยยังไม่กลับมา
นับตั้งแต่เธอคว้าอันดับหนึ่งในการประลองทดสอบสองเมืองมาได้ เซินจิ้ง ปรมาจารย์และผู้อำนวยการสถาบันก็เห็นความสำคัญของเธอ รับเธอเป็นศิษย์และพาตัวไว้ข้างกายเพื่อถ่ายทอดวิชาให้ด้วยตนเอง
ได้ยินว่าเธอต้องออกไปต่อสู้ฆ่าฟันในพื้นที่ป่าเป็นประจำ จึงไม่ค่อยได้อยู่บ้าน
แต่ว่า
แม้เฉินซีเวยจะกลับมาไม่ได้ แต่เธอก็ใส่ใจฉู่โม่เป็นอย่างดี
ทุกสามวันเธอจะส่งคนเอาเนื้อสัตว์ดุร้ายกองใหญ่มาให้ฉู่โม่บำรุงร่างกาย
ดีที่เธอกลับมาไม่ได้บ่อยนัก มิฉะนั้นการที่ฉู่โม่ออกไปข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง ก่อนหน้านี้แต่ละครั้งก็หายไปหลายวัน อาจทำให้เฉินซีเวยเกิดความสงสัยขึ้นมาก็ได้
“แค่……”
“เนื้อสัตว์ดุร้ายมากมายขนาดนี้ ต้องกินถึงเมื่อไรถึงจะหมด?”
เมื่อมองเนื้อสัตว์ดุร้ายที่กองพะเนินสูงราวภูเขาอยู่ในบ้าน ฉู่โม่ก็อดเผยสีหน้าจนใจออกมาไม่ได้
เขาส่ายหน้า ขจัดความคิดนี้ออกจากสมอง
หลังอาบน้ำ ฉู่โม่ก็ตรงไปยังห้องฝึกทันที
“ลองดูฤทธิ์ของน้ำหยกเขาเดียวกัน!”
เขาหยิบเขาเดียวสีดำรูปครึ่งจันทร์ออกมาจากถุงเก็บของ ใบหน้าเผยความคาดหวังขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
ใช้ดาบศึกกรีดเขาให้เป็นรอย ทันใดนั้น น้ำหยกที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็หยดลงมาทีละหยด
มีข่าวลือว่าน้ำหยกเขาเดียวจากเขาของแรดมกรอุดมไปด้วยพลังงาน สามารถเร่งความเร็วในการหลอมเลือดของผู้ฝึกยุทธได้ถึงสิบเท่า!
และตอนนี้
ทันทีที่น้ำหยกปรากฏ แม้ยังไม่ได้ดื่ม เพียงได้กลิ่น ฉู่โม่ก็รู้สึกว่าเลือดพลังในร่างเริ่มเคลื่อนไหวอย่างคึกคักแล้ว
“อึก!”
เขาไม่ลังเล เงยหน้าดื่มน้ำหยกเข้าไปหนึ่งอึกทันที
เย็นสดชื่น หนักอึ้ง