การต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธธรรมดานั้นนองเลือดและดุเดือด
ส่วนการต่อสู้ในระดับอาจารย์ยุทธวิถีก็โหดร้ายถึงขีดสุดไม่ต่างกัน
อาจารย์ยุทธวิถีทั้งเจ็ดคน รวมถึงเซินจิ้ง ถูกสัตว์ดุร้ายระดับสี่หลายสิบตัวล้อมเอาไว้แล้ว
ต่อให้พวกเขาพยายามฝ่าวงล้อมซ้ายทีขวาที ก็ไม่อาจหนีจากวงล้อมของสัตว์ดุร้ายได้เลย
เห็นได้ชัดว่า
สัตว์ดุร้ายเหล่านี้ตั้งใจจะล้อมสังหารอาจารย์ยุทธวิถีทั้งหมด ไม่ให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว
“ฉันจะสู้กับพวกแกให้ถึงที่สุด!”
ตูม!
อาจารย์ยุทธวิถีคนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บ บัดนี้แทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงแล้ว
เขามองสัตว์ดุร้ายระดับสี่ที่อยู่รอบตัว สีหน้าเผยความสิ้นหวัง ก่อนจะระดมเลือดพลังและพลังหยวนทั้งหมดในร่าง พุ่งเข้าไปกลางฝูงสัตว์แล้วระเบิดตัวเอง
แรงระเบิดน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก สังหารสัตว์ดุร้ายระดับสี่ได้หนึ่งตัว และทำให้อีกตัวได้รับบาดเจ็บ
แรงบุกเข้าประชิดของสัตว์ดุร้ายรอบข้างชะงักลงไปชั่วขณะ
แต่ก็เท่านั้น
สัตว์ดุร้ายระดับสี่หลายสิบตัวยังคงโจมตีอาจารย์ยุทธวิถีที่เหลืออย่างไม่หยุดยั้ง
รวมถึงเซินจิ้งด้วย พวกเขาต้องสู้พลางถอยพลาง ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด
“สหายทั้งหลาย ฉัน...แค่ก ๆ...ทนไม่ไหวแล้ว แค่ก...ขอไปก่อนนะ!”
ในเวลานั้นเอง
อาจารย์ยุทธวิถีวัยกลางคนอีกคนหนึ่งกระอักเลือดไปพลาง หัวเราะอย่างขมขื่นไปพลางกล่าวขึ้น
“สหาย อย่าเพิ่งรีบร้อน นายไปก่อน ฉันจะตามไปทีหลัง!”
อาจารย์ยุทธวิถีชราอีกคนแขนข้างหนึ่งขาดสะบั้น บัดนี้หัวเราะเสียงดัง ก่อนเตรียมพุ่งเข้าไประเบิดตัวเอง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น