“ตูม! ตูม! ตูม!”
เสียงปืนและปืนใหญ่ดังต่อเนื่อง กึกก้องจนแสบแก้วหู แทบไม่มีช่วงหยุดพัก
ผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับสัตว์ดุร้าย
สัตว์ดุร้ายจำนวนมากถูกแนวกระสุนหนาแน่นปกคลุม ร่างกายถูกยิงจนแหลกเป็นชิ้น ๆ เศษแขนขากระจัดกระจายเต็มพื้น
แต่ก็ยังมีสัตว์ดุร้ายบางส่วนฝ่าเขตปิดกั้นเข้ามา ปีนขึ้นกำแพง แล้วเริ่มเข่นฆ่ามนุษย์
คนหนุ่มฉกรรจ์เหล่านี้ล้วนผ่านการฝึกฝนมา สามารถควบคุมปืนกลและปืนใหญ่อัตโนมัติได้อย่างคล่องแคล่ว สร้างความเสียหายร้ายแรงแก่สัตว์ดุร้าย แต่เมื่อสัตว์ดุร้ายบุกเข้ามา ร่างกายอ่อนแอของพวกเขาก็ไม่อาจทำอันตรายมันได้แม้แต่น้อย
ทำได้เพียงรอความตายอย่างไร้ทางสู้!
โชคดีที่
มีผู้ฝึกยุทธคอยคุ้มกันอยู่ข้างกาย ทุกครั้งที่สัตว์ดุร้ายบุกเข้ามา ก็ถูกกำจัดลงอย่างรวดเร็ว
แต่……
พวกเขาคงต้านทานต่อไปได้อีกไม่นานแล้ว!
การต่อสู้เพิ่งเริ่มขึ้นได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม
ฝ่ายสัตว์ดุร้ายก็ส่งสัตว์ดุร้ายระดับสามและระดับสี่ออกมานับร้อยตัวแล้ว
ในจำนวนนั้นมีสัตว์ดุร้ายระดับสี่กว่าสิบตัว
พวกมันทุกตัวล้วนมีพลังทำลายล้างน่าสะพรึงกลัว มักฝ่าแนวป้องกันได้อย่างรวดเร็ว บุกเข้าไปในฐานที่มั่นและทำให้ผู้คนบาดเจ็บล้มตายเป็นวงกว้าง
คนธรรมดาแค่ถูกตัวก็ถึงตาย แม้แต่ผู้ฝึกยุทธก็ยังทำให้มันบาดเจ็บไม่ได้
มีเพียงปรมาจารย์ของมนุษย์เท่านั้นที่ต้านทานได้
แต่ตอนนี้ฐานที่มั่นหลูหยางมีปรมาจารย์อยู่เพียงเจ็ดคน
นอกจากปรมาจารย์เซินจิ้งแล้ว อีกหกคนที่เหลือต่างก็มีบาดแผลติดตัว
เวลานี้ทุกคนออกไปต่อสู้กันหมด ต่างแยกย้ายกันตามล่าสัตว์ดุร้าย ทว่าทั้งด้านจำนวนและความแข็งแกร่ง ฝ่ายมนุษย์ล้วนเป็นรอง