“ตูม!”
ราวกับเสียงฟ้าร้องในฤดูใบไม้ผลิระเบิดกึกก้อง เสียงอสนีบาตพลันดังขึ้น
สายฟ้าอันน่าสะพรึงแผ่ออกมาจากร่างของฉู่โม่ โอบล้อมบริเวณโดยรอบ จนพื้นที่ในรัศมีหลายสิบเมตรกลายเป็นมหาสมุทรแห่งสายฟ้า
ประกายสายฟ้าสีม่วงเลื้อยอาละวาดราวกับมังกร
ภายใต้การเสริมพลังของสายฟ้า ดวงตาทั้งสองของฉู่โม่พลันเปล่งประกายสายฟ้า ร่างทั้งร่างของเขาราวกับเทพบรรพกาล เปี่ยมด้วยความสง่างามศักดิ์สิทธิ์และอำนาจอันน่าสะพรึงจนยากจะมองตรง ๆ
“ฮือ!”
เมื่อฉู่โม่ใช้พลังสายฟ้า ทุกคนต่างมองจนตะลึงงัน
รวมถึงไล่ลมด้วย เหล่าผู้ฝึกยุทธต่างยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“พลังทำลายล้างช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน… เขาควบคุมสายฟ้าได้ด้วย!”
ไล่ลมหรี่รูม่านตา ใบหน้าเผยความตื่นตะลึง
“โฮก!”
ในตอนนั้นเอง สัตว์มังกรดินก็สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันน่าสะพรึงที่แผ่ออกมาจากร่างของฉู่โม่
แต่มันเชื่อมั่นว่าการป้องกันของตนแข็งแกร่ง จึงไม่หวาดกลัว แทนที่จะถอยกลับหดร่างกลายเป็นลูกกลม ๆ แล้วพุ่งชนฉู่โม่
ขณะพุ่งเข้ามามันส่งเสียงแหวกอากาศดังสนั่น จนอากาศแทบรับแรงไม่ไหว เกิดระลอกคลื่นไหววูบขึ้นเป็นสาย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หากมันชนเข้าอย่างจัง ต่อให้เป็นอาจารย์ยุทธอยู่ตรงหน้า ร่างก็คงแหลกเละเป็นก้อนเนื้อ
ทว่าในเวลานี้
ฉู่โม่กลับไม่หลบเลี่ยง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากหลบ แต่…
ไม่มีความจำเป็น!
เมื่อเห็นตัวทานแปดแถบพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉู่โม่สะบัดมือ สายฟ้าไร้ขอบเขตแผ่ขยายออกไป ราวกับแม่น้ำใหญ่ไหลบ่าซัดโถม พลังทำลายล้างมหาศาลกระแทกเข้าใส่ร่างของมันอย่างรุนแรง!