รุ่งเช้าวันถัดมา ฉู่โม่มุ่งหน้าออกจากฐานที่มั่น
ที่ประตูเมืองมีผู้ฝึกยุทธยืนเฝ้าอยู่
เมื่อเห็นฉู่โม่เดินมา ผู้ฝึกยุทธที่เข้าเวรคนหนึ่งก็เอ่ยเตือนอย่างประหลาดใจว่า “พี่ชาย สถานการณ์แบบนี้ยังกล้าออกไปอีกเหรอ ไม่กลัวตายหรือไง?”
ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับฐานที่มั่นฉางเฟิงทำให้สถานการณ์ของฐานที่มั่นหลูหยางตึงเครียดขึ้นเช่นกัน
แม้ตอนนี้ฐานที่มั่นจะยังไม่ได้ปิดตาย แต่คนที่ออกไปข้างนอกก็มีน้อยมากแล้ว
ทุกคนกลัวว่าเมื่อออกไปแล้วจะกลับมาไม่ได้อีก
แต่สำหรับฉู่โม่แล้ว เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่ปัญหา เขาจึงเพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินออกจากฐานที่มั่นไปตรง ๆ
“ฉันอุตส่าห์เตือนด้วยความหวังดี เขากลับไม่เห็นคุณค่าเลย!”
ผู้ฝึกยุทธคนนั้นมองตามแผ่นหลังของฉู่โม่ที่เดินจากไป แล้วส่ายหน้าพูดว่า “เท่าที่ฉันดู คงเป็นผู้ฝึกยุทธอีกคนที่อยากเสี่ยงชีวิต คิดจริง ๆ เหรอว่าโชคของตัวเองจะดีกว่าคนอื่น?”
เห็นได้ชัดว่า
เขาคิดว่าฉู่โม่เป็นพวกที่หลงคิดว่าตัวเองฉลาด
หลังข่าวเรื่องฐานที่มั่นฉางเฟิงแพร่มาถึง ผู้ฝึกยุทธและคนธรรมดาในฐานที่มั่นหลูหยางจำนวนไม่น้อยต่างก็คิดว่า หากสัตว์ดุร้ายบุกมา พวกมันจะต้องเล็งฐานที่มั่นเป็นเป้าหมายแรกแน่นอน
ในเวลานี้ พื้นที่นอกเมืองอาจเป็นสถานที่ปลอดภัยก็ได้
พวกเขาจึงคิดว่าตัวเองฉลาด ออกจากฐานที่มั่นไปหาที่ลับตาซ่อนตัว รอให้คลื่นสัตว์ดุร้ายผ่านไปแล้วค่อยกลับมา
ปฏิเสธไม่ได้ว่า
ผู้โชคดีเช่นนี้มีอยู่จริง
แต่ก็เป็นเพียงกรณีพิเศษที่พบได้น้อยยิ่ง!
คนส่วนใหญ่กลับตายในพื้นที่รกร้างอย่างเงียบงัน