เมื่อเจ้าพังพอนขาวทะลุมิติตายลง วิกฤตของขบวนเดินทางก็คลี่คลาย
ทุกคนช่วยกันฝังศพสหายที่เสียชีวิตอย่างน่าอนาถ ส่วนผู้ที่ศพสูญหายไป ก็สร้างสุสานเสื้อผ้าแทน จากนั้นรินสุราให้หนึ่งจอกเพื่อไว้อาลัยอย่างเรียบง่าย แล้วทุกคนก็พักฟื้นกันครู่หนึ่ง ก่อนออกเดินทางต่อ
ส่วนซากศพของเจ้าพังพอนขาวทะลุมิติ ย่อมตกเป็นของฉู่โม่
เจ้าพังพอนขาวทะลุมิติตัวนี้มีพรสวรรค์สายมิติ ฉู่โม่จึงต้องการเก็บเกี่ยวพรสวรรค์ของมัน
แต่ตอนนี้ยังต้องรีบเดินทาง เขาจึงเก็บซากศพไว้ในถุงเก็บของก่อน รอให้ตั้งหลักได้แล้วค่อยจัดการ
ขบวนเดินทางมุ่งหน้าต่อไป
บางทีอาจเป็นเพราะเพิ่งเผชิญวิกฤตเช่นนี้มา ตลอดเส้นทางหลังจากนั้นทุกคนจึงเงียบขรึมกันมาก อีกทั้งยังเพิ่มความระมัดระวังขึ้นอย่างมาก
โชคดีที่เส้นทางต่อจากนั้นไม่มีวิกฤตใดเกิดขึ้นอีก
ยามเย็นวันนั้น
ก่อนฟ้ามืด พวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด—
ฐานที่มั่นฉางเฟิง!
“ในที่สุดก็มาถึง!”
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในฐานที่มั่น
ทุกคนรวมถึงฉู่โม่ต่างก็อดถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้
“หัวหน้าเชียน ในที่สุดพวกคุณก็มาถึง!”
ขณะนั้นเอง ผู้ฝึกยุทธหลายคนที่ประตูเมืองเห็นเชียนหยวนแล้วก็รีบเข้ามาทักทาย
คนเหล่านี้เป็นบุคลากรของร้านหยกมรกตในฐานที่มั่นฉางเฟิง
“อ้าว เหล่าซุนเองหรือ ไม่ได้เจอกันหลายปี ตอนนี้คุณเป็นปรมาจารย์ยุทธแล้วหรือ?”
เมื่อเชียนหยวนเห็นผู้ฝึกยุทธที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม ก็ยินดีอย่างยิ่งและเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม
“แค่โชคดีทะลวงขั้นได้เท่านั้น คิดว่าชาตินี้คงไปได้แค่ขั้นปรมาจารย์ยุทธแล้ว”