“คุณหนูโม่เกรงใจแล้ว”
ฉู่โม่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วถามเข้าเรื่องตรง ๆ ว่า “ไม่ทราบว่าหัวหน้าโม่พบผมด้วยเรื่องอะไรหรือครับ?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นการเชิญคุณฉู่เข้าร่วมสมาคมการค้าจุดครามของเราค่ะ!”
โม่ซานซานกล่าวว่า “คุณฉู่ ฉันสืบเรื่องของคุณมาบ้างแล้ว…อย่าเข้าใจผิดนะคะ นี่ไม่ใช่การสืบหาเรื่องในทางไม่ดี เพียงแต่ก่อนหน้านี้ฉันสังเกตเห็นว่าคุณช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่โถงเสบียงนักรบ จึงเกิดสนใจขึ้นมา!”
“จากที่ได้สอบถามมา ฉันรู้ว่าคุณมีคู่หมั้นที่เป็นอัจฉริยะ และก็รู้ว่าชื่อเสียงของคุณข้างนอกไม่ค่อยดี ทุกคนต่างคิดว่าคุณเป็นแค่คนธรรมดาที่ฝึกฝนไม่ได้”
พูดถึงตรงนี้
โม่ซานซานเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “แต่ดูจากตอนนี้แล้ว พลังฝึกฝนของคุณฉู่น่าจะถึงขั้นผู้ฝึกยุทธแล้ว แถมยังมีฝีมือไม่เลวเลย! คิดว่าพรสวรรค์และร่างกายของคุณคงไม่ธรรมดาแน่!”
“แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่พวกเราให้ความสนใจ แม้ฉันจะไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงปกปิดระดับการฝึกฝนไว้ และฉันก็จะไม่ขุดคุ้ยเรื่องนี้ แต่แค่ดูจากที่คุณฉู่ยินดีช่วยเด็กผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง ก็เห็นได้แล้วว่าคุณเป็นคนจิตใจดี”
“จิตใจดี พรสวรรค์โดดเด่น ฝีมือไม่ธรรมดา…ไม่ว่าจะมองอย่างไร คุณฉู่ก็เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง”
“สมาคมการค้าจุดครามของเราย่อมต้องชักชวนอัจฉริยะอยู่แล้วค่ะ!”
โม่ซานซานกล่าวตามตรง
เมื่อได้ยินคำพูดของโม่ซานซาน ฉู่โม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตอบตรง ๆ ว่า “ขอบคุณที่เห็นคุณค่าผมนะครับหัวหน้าโม่ เพียงแต่…ผมชินกับการใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่อยากถูกผูกมัด ดังนั้นตอนนี้ยังไม่มีความคิดจะเข้าร่วมกับขุมกำลังใด”