นี่คือสัตว์ตระกูลสัตว์สายพันธุ์เดียวกันหลายสิบตัว แต่ละตัวมีพละกำลังไม่ต่างจากพวกมันมากนัก
ทว่าต่อหน้ามนุษย์คนนี้ กลับไม่มีแม้แต่กำลังจะตอบโต้เลยหรือ?!
เขาเป็นใครกันแน่?!
แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงบุกมาสังหารหมู่ที่นี่?!
สัตว์ดุร้ายทุกตัวต่างตกตะลึง ถึงกับยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ
แต่ฉู่โม่ไม่ได้หยุดมือ
ร่างกายของเขาวูบไหว พุ่งเข้าไปในฝูงสัตว์ พลังธาตุสายฟ้าเพิ่มพูนขึ้น ก่อนจะสำแดงดาบพายุอัสนีวิบัติ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวราวกับมาจากส่วนลึกของนรกพลันแผ่กระจายออกมา
หึ่ง! หึ่ง! หึ่ง!
เลือดพลังและปราณบรรพกาลในร่างเดือดพล่าน ฉู่โม่ไม่ออมมือ ฟาดดาบศึกออกไปต่อเนื่อง
พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวกวาดออกไป สัตว์ดุร้ายเหล่านั้นไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ถูกฟันสังหารไปทีละตัว
ชั่วพริบตา สัตว์ดุร้ายก็ตายไปอีกหลายสิบตัว
และกว่าที่เรื่องจะมาถึงตอนนี้
สัตว์ดุร้ายตัวอื่น ๆ ถึงเพิ่งได้สติเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง พวกมันต่างส่งเสียงร้องคำราม
“ศัตรูบุก!”
“ศัตรูบุก!”
“มนุษย์คนนี้เสียสติไปแล้ว ฆ่ามันเร็ว ฆ่ามัน!”
“เข้าพร้อมกัน พวกเรารุมฆ่ามัน!”
เสียงคำรามเปี่ยมจิตสังหารดังก้องไปทั่วทั้งเทือกเขา
สัตว์ดุร้ายนับไม่ถ้วนส่งเสียงคำราม พุ่งเข้าใส่ฉู่โม่
กลิ่นอายของพวกมันประสานเป็นหนึ่งเดียว จนกระทั่งสภาพอากาศยังได้รับผลกระทบ สายลมและฝนที่เพิ่งสงบลงเล็กน้อยกลับโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง
ลมพายุพัดกระหน่ำ ฝนตกหนักราวฟ้ารั่ว ท้องฟ้ามืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม
อานุภาพของมันน่าสะพรึงกลัวจนแทบทำให้ผู้คนขวัญผวา
แต่ฉู่โม่กลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
แม้สัตว์ดุร้ายเหล่านี้จะมีจำนวนมาก และส่วนใหญ่เปิดปัญญาแล้ว แต่ในสายตาของฉู่โม่ พวกมันก็ยังเป็นเพียงฝูงชนไร้ระเบียบเท่านั้น