"คำราม——!!"
แหล่งเซียนแตกสลาย กลิ่นอายของจักรพรรดิแผ่กระจายน่าสะพรึง!
เจตนาฆ่าฟันอันบดบังฟ้า เริ่มต้นจากดาวเซียนตก แผ่กระจายออกไปภายนอก!
นายเหนือทั้งสองไม่ปกปิดสิ่งใด ตรงดิ่งออกจากแดนต้องห้าม!
พวกเขาก้าวออกมาจากเขาลู่ชาน กายของพวกเขาประดุจสามารถค้ำจุนฟ้าดิน กดทับมวลชน!
เพิ่งออกมาจากแดนต้องห้าม
สุนัขจิ้งจอกขนทองและนายเหนืออีกหนึ่งตน สายตาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง จ้องมองไปยังแดนต้องห้ามของสำนักเซียนที่ลู่ชิงอวิ๋นอยู่
เมื่อพบว่าไม่มีวี่แววความเคลื่อนไหวใดๆ จิตใจก็สงบลงชั่วขณะ
จากนั้น......
การเข่นฆ่าก็เริ่มต้น!!
สิ่งมีชีวิตนับพันล้านโหยหวน แผ่นดินใหญ่แตกร้าว ดวงดาวหม่นหมอง
จิตปราณสังหารที่ทะยานขึ้นฟ้า ไม่เพียงทำให้ทั้งดาวเซียนตก แต่ยังทำให้ทั้งจักรวาลใหญ่ตระหนักว่า
มีนายเหนือเดินออกมาจากเขตหวงห้าม จะเปิดฉาก......มืดมิดจลาจล!
"ไปเถอะ ไปยังสถานที่แห่งงานเลี้ยงที่แท้จริง"
สุนัขจิ้งจอกขนทองมองไปยังอาณาเขตอันกว้างใหญ่ของดาวเซียนตก แววตาความโลภปรากฏขึ้นเล็กน้อย
แต่ก็ระงับความโลภในใจไว้
ไม่ได้ลงมือบนดาวเซียนตก
หนึ่ง เพราะบนดาวเคราะห์ดวงนี้ มีอำนาจสุดขั้วกระจายอยู่ทั่ว
แม้สำหรับเขา แม้จักรพรรดินามธรรมจะฟื้นคืน ก็ไม่อาจต้านทานเขาได้
แต่พวกเขาออกมา มิใช่เพื่อทำศึก
เพียงเพื่อเก็บเกี่ยวพลังชีวิต เพิ่มอายุขัยเท่านั้น ทำศึกใหญ่ ย่อมไม่จำเป็นจริงๆ
อีกทั้ง......พวกเขาไม่แน่ใจ
หากต่อหน้าลู่ชิงอวิ๋น เข่นฆ่าสิ่งมีชีวิตบนดาวเซียนตกจนสิ้น ชายที่เรียกตนเองว่าเจ้าเขตหวงห้าม จะลงมือหรือไม่
พวกเขาไม่กล้าเดิมพัน และไม่จำเป็นต้องเดิมพัน
ทั้งจักรวาลใหญ่......ไม่มีสถานที่ใดน่ากลัวเท่าดาวเซียนตกอีกแล้ว
แต่จำนวนเผ่าพันธุ์สิ่งมีชีวิต กลับมีมากกว่าไม่น้อย!
นายเหนือจรออกเดินทาง ยิ่งกว่าจักรพรรดิโบราณ เสียอีก!
เพราะก่อนเข้าสู่เขตหวงห้าม พวกเขาล้วนเป็นอำนาจสุดขั้วที่ครอบครองจักรวาลใหญ่มาหนึ่งยุค!
เมื่อเห็นนายเหนือทั้งสองจากไปโดยไม่หันหน้ากลับ
ผู้คนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์และตระกูลใหญ่ที่ได้ฟื้นฟูรากฐานตระกูล และจักรพรรดินามธรรมฟื้นคืนเต็มรูปแบบ ต่างโล่งอก
แต่สีหน้าหวาดกลัว ยังคงไม่จางหายไปเนิ่นนาน
มีนักปราชญ์อาวุโสแววตาเศร้าสร้อย คร่ำครวญว่า "จักรพรรดิบรรพกาลอยู่ในยุคนี้ กลับมีนายเหนือออกมา เก็บยาบำรุงแห่งชีวิต! ช่างน่าขันเพียงใด!"
"ระวังวาจา จักรพรรดิมิอาจวิจารณ์ได้ง่าย!"
มีผู้หน้าซีด รีบห้ามปราม
ไม่ว่าจักรพรรดิบรรพกาลตนนั้นจะมีความคิดเช่นไร แต่พละกำลังของเขานั้นเป็นจริง
อีกทั้ง นายเหนือทั้งสองที่ไม่ลงมือกับดาวเซียนตก
ความเป็นไปได้สูง ก็เพราะจักรพรรดิองค์นั้นอยู่ที่นี่
แต่......ดาวเซียนตรอดพ้นภัยได้ ส่วนดาวแหล่งชีวิตอื่นๆ คง......
สิ้นหวัง โหยหวน......
ในจักรวาลใหญ่ หมู่ดาวสุกสกาวมากมายดับสูญสิ้น
แม้แสงดาวก็ถูกนายเหนือทั้งสองกลืนกินจนหมดสิ้น!
สีเลือดย้อมดาวแหล่งชีวิตดวงแล้วดวงเล่า ผู้แข็งแกร่งจำนวนมากที่ถูกผนึกไว้ในแหล่งเทพ
ในยามหลับใหล ก็ถูกค้นพบ
พลังชีวิตถูกกลืนกิน ตายคาที่!
ในจักรวาล จวนจักรพรรดิผู้แข็งแกร่งตนหนึ่งคำรามด้วยความแค้น กำถือหม้อเหล็กกล้าจากเทพโลหิตเพลิงแดง หลังไร้หนทางหลบหนี พุ่งโจมตีสุนัขจิ้งจอกขนทองด้วยสุดกำลัง!
การโจมตีนี้ พอจะฉีกดาวทั้งกลุ่ม ราวกับจะทะลวงทั้งจักรวาลใหญ่!
แต่สำหรับนายเหนือตนหนึ่ง......
"น่าขัน! มดปลวกกล้าสั่นสะเทือนฟ้า!"
ดวงตาสุนัขจิ้งจอกขนทองเย็นชาไร้ความรู้สึก เผชิญการโจมตีสุดกำลังของจวนจักรพรรดินั้น
เพียงแค่ยื่นมือ คว้ามันไว้ได้!
จากนั้น ยัดเข้าปาก จวนจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่ครองจักรวาลหนึ่งตน ผลแห่งวิถีตลอดชีวิตกลายเป็นพลังชีวิตเข้มข้นที่สุด ทำให้พลังชีวิตในทะเลหมุนเวียนภายในร่างกายลดลงไปไม่น้อย
จวนจักรพรรดิล่มสลาย เป็นเพียงเหตุการณ์ย่อยที่ไม่โดดเด่นในโศกนาฏกรรมนี้
ในมืดมิดจลาจล สิ่งที่สิ่งมีชีวิตทั้งหลายหวังได้ มีเพียงจักรพรรดิแห่งยุคลงมือ!
หากเป็นอดีต ไม่มีจักรพรรดิลงมือ
ก็ได้แต่โชคชะตาไม่ดี ยุคนั้นไม่มีจักรพรรดิสุดขั้วที่ทำให้เขตหวงห้ามหวาดเกรง
แต่ยุคนี้ กลับมีจักรพรรดิถือกำเนิด!
และยังเป็นจักรพรรดิบรรพกาลที่บรรลุธรรมด้วยร่างบรรพกาล!
แต่โศกนาฏกรรม......ก็ยังเกิดขึ้น!
สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนร่ำไห้ อธิษฐาน เรียกขานนามของลู่ชิงอวิ๋น หวังจะเห็นความหวังหนึ่งเส้น
บนดาวเคราะห์ใหญ่สีม่วงโอ่อ่า
นักปราชญ์อาวุโสตนหนึ่ง ผู้มีเลือดสีม่วงไหลในกาย กลิ่นอายบดบังฟ้าทะยานขึ้น หัวเราะเยาะเหยียดหยาม
"ร่างบรรพกาลแล้วอย่างไร?"
"หากมิใช่ต้นกำเนิดแข็งแกร่งไปหน่อย ชื่อกายแรกของจักรวาลนี้ ควรเป็นกายบดขยี้ของตระกูลข้า!"
"ผู้บรรลุธรรม กลับหวาดกลัวนายเหนือ มิกล้าลงมือ ส่วนดาวบรรพบุรุษกายบดขยี้ของตระกูลข้า ไม่มีมาตราการป้องกันใดๆ แต่นายเหนือกลับมิกล้ามารุกรานแม้แต่น้อย!"
"นี่.....คือช่องว่าง!"
และในขณะที่นักปราชญ์อาวุโสกายบดขยี้กำลังเคลิบเคลิ้มในใจ
มืดมิดจลาจลครั้งนี้ ก็ใกล้จะสิ้นสุด......
สุนัขจิ้งจอกขนทองและนายเหนืออีกตนร่างใหญ่ดุจภูเขากลับมาพบกันอีกครั้ง
สายตาพวกเขามองไปยังดาวบรรพบุรุษกายบดขยี้ที่โคจรอยู่ในจักรวาล เสียงเต็มไปด้วยความโลภและดีใจ
"เผ่านั้น มีคนบรรลุสำเร็จเพิ่มอีกหนึ่ง"
"เหอะ—— กลิ่นอายนั้น ทำให้คนแทบอดใจไม่ไหวจริงๆ ขึ้นชื่อคู่กับร่างศักดิ์สิทธิ์ เนื้อเลือดของมัน.....ยิ่งกว่าของร่างศักดิ์สิทธิ์เสียอีก น่าเสียดาย ยังเก็บเกี่ยวไม่ได้....."
"พอแล้ว เมื่อเปิดมืดมิดจลาจลครั้งใหญ่ครั้งต่อไป ก็จะได้ลิ้มรส....."
"หวังว่าตอนนั้น จะมีเพิ่มอีกสักตน ไม่งั้น.....จะแบ่งไม่พอ....."
......
นายเหนือทั้งสองพลังชีวิตตอนนี้เปี่ยมล้น พอจะผนึกในแหล่งเซียนอีกหมื่นปี
และเมื่อพวกเขาเตรียมกลับสู่เขตหวงห้ามเพื่อผนึกอีกครั้งด้วยพลังชีวิตอันเต็มเปี่ยม
บนดาวเซียนตก ในสำนักเซียน
ร่างชุดขาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นราวกับแทงทะลุทั้งจักรวาลใหญ่ จ้องตรงไปยังพวกเขา!
สายตาแบบนั้น ราวกับกำลังบอก......
ในที่สุดก็อิ่มแล้วสินะ ต่อไป......ก็ให้ข้าเก็บกวาดเองเถอะ
ชั่วพริบตา ความน่ากลัวระหว่างความเป็นความตาย ทำให้พวกเขาตื่นตัวทันที!
พวกเขามองไปยังทิศทางของดาวเซียนตกโดยสัญชาตญาณ
เมื่อสบเข้ากับสายตานั้น หนังหัวชาไปทั้งหัว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
"แย่แล้ว! เจ้าลู่ชิงอวิ๋นอยากฉวยโอกาส!"
สุนัขจิ้งจอกขนทองร้องตะโกน กลายเป็นแสงทอง หนีไปยังขอบจักรวาล!
ส่วนนายเหนืออีกตนตกใจเช่นกัน เลือกทิศทางตรงกันข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิง
และในขณะนั้นเอง
ลู่ชิงอวิ๋นก็ลงมือ
เขาก้าวเท้าออกไป ก้าวเดียวก็เข้าสู่จักรวาล!
จิตวิญญาณของเขา ล็อกแน่นไปที่สุนัขจิ้งจอกขนทองเพียงตนเดียว!
"บัดซบ!"
"ไล่ตามข้าทำไม!!?"
สุนัขจิ้งจอกขนทองวิญญาณแทบสลาย คิดไม่ถึงว่าตัวเองโชคร้ายขนาดนี้
เลือกหนึ่งในสอง ก็โดนเลือก
แต่เขารีบสงบสีหน้าอีกครั้ง อย่างไรเสียก็เป็นอดีตจักรพรรดิโบราณ
แม้ในด้านพลังต่อสู้ เขารู้ดีว่าต่อให้ยกระดับสุดขั้วก็ไม่อาจสู้ลู่ชิงอวิ๋นได้ แต่ทักษะการเอาชีวิตรอด เขาแข็งแกร่งมาก
ไม่งั้น ครั้งก่อนก็ไม่รอดจากมือลู่ชิงอวิ๋นมาได้
อีกทั้ง ก่อนออกมา เขาก็คาดการณ์ถึงสถานการณ์นี้แล้ว
ดังนั้น บนร่างกาย มีเกือบร้อยจุดที่เขาสลักลายอำพรางฟ้าไว้ พอซ่อนร่องรอยทั้งหมด
จนกว่าจะกลับถึงเขาลู่ชานอย่างปลอดภัย
เพียงแต่......
คิดนับร้อย คิดนับพัน เขากลับพลาดสิ่งหนึ่งไป
ตอนนั้น ลู่ชิงอวิ๋นยังไม่เป็นจักรพรรดิ ก็สู้กับนายเหนือทั้งเจ็ดเพียงลำพัง!
ตอนนั้น พลังต่อสู้เขาเทียบเท่าจักรพรรดิทั่วไปได้แล้ว
และตอนนี้ เขาไม่เพียงผ่านบททดสอบจักรพรรดิที่แท้จริง ยังเข้าใจคัมภีร์เซียนในแดนต้องห้ามหลายร้อยปี
ตอนนี้เขา.....พลังต่อสู้ถึงขั้นที่น่ากลัว แม้แต่ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึง!
"ลายอำพรางฟ้า? เหอะ—— ฟ้าดินนี้ จะเทียบข้าได้อย่างไร?"
ลู่ชิงอวิ๋นชุดขาวไร้เทียมทาน
เขาหัวเราะเบาๆ เหยียบมหาวิถีบรรพกาล ก้าวหนึ่งข้ามไป ข้ามดาวทั้งกลุ่มนับสิบกลุ่มโดยตรง
ฟ้าดิน อวกาศ กาลเวลา ราวกับทุกสิ่งยอมจำนนต่อเขา
ชั่วพริบตา ระยะห่างระหว่างเขากับสุนัขจิ้งจอกขนทอง ก็ลดลงครึ่งหนึ่ง!
.......