ห้องประชุมเงียบกริบ
ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง……
ในที่สุด!
“ได้! จ้าวกู้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า” หลี่เว่ยกั๋ว ตัดสินใจเด็ดขาด “เอาเป็นว่าให้เวลาหนึ่งเดือน”
“จำคำสัตย์ที่เจ้ากล่าวในวันนี้ให้ดี นี่คือข้อตกลงที่เจ้าทำในที่ประชุมทหาร ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ!”
“รับทราบ ผู้บังคับบัญชา!” จ้าวกู้ตอบเสียงกังวานพร้อมทำความเคารพ
ทหารหญิงจอมแสบงั้นหรือ?
ข้าจะฝึกพวกนางให้กลายเป็นนกฟีนิกซ์ที่ฟื้นคืนชีพจากเถ้าธุลีให้ได้!
การประชุมสิ้นสุดลง
อู๋กัง ซึ่งอึดอัดใจมาทั้งวัน เดินผ่านจ้าวกู้ แล้วหยุดชะงัก มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ย
แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาสื่อความหมายชัดเจน:
——มดจะไปสั่นสะเทือนต้นไม้ ไร้ซึ่งความรู้จักตนเอง
ราวกับมีเปลวเพลิงโหมกระหน่ำในดวงตา
คอยดูเถิด ต่อหน้าพลังอันแข็งแกร่ง อุบายใด ๆ ล้วนเป็นเพียงหมอนอิงที่ไร้ค่า!
จ้าวกู้ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
พี่อู๋นี่กำลังอินกับอะไรกันนะ?
แต่ก็ไม่มีเวลามาคิดมาก
เพราะในหัว ก็มีเสียงของระบบดังขึ้น:
[กำลังแจกจ่ายชุดของขวัญสำหรับมือใหม่]
[เคล็ดลับอาจารย์ยุทธวิธี: เรียนรู้ความรู้การบัญชาการปฏิบัติการพิเศษ ความรู้การสอนทักษะการรบรายบุคคล และความรู้ทางการทหาร เช่น การประสานงานในหน่วยย่อย ]
[ยินดีด้วย เจ้าได้รับสารเสริมสร้างร่างกายระดับต้น]
[สารเสริมสร้างร่างกายระดับต้น: สามารถเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายของเจ้าได้เล็กน้อยหนึ่งครั้ง และรักษาอาการบาดเจ็บเก่าของเจ้าให้หายขาด]
เคล็ดลับอาจารย์ยุทธวิธีงั้นหรือ?
จ้าวกู้ตาเป็นประกาย
มีสิ่งนี้ ก็สามารถวางระบบการฝึกที่เหมาะสมกับยุคสมัยได้อย่างรวดเร็ว
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการอยู่ในตอนนี้หรอกหรือ?
ส่วนสารเสริมสร้างร่างกายก็ไม่ต้องพูดถึง
ไม่คิดว่าระบบหมาตัวนี้ชื่อจะห่วย แต่ของที่ให้กลับไม่เลวเลย!
จ้าวกู้ไม่รีรอ ใช้มันทันที
ทันใดนั้น พลังพลุ่งพล่านเข้าสู่ร่างกาย อาการบาดเจ็บเก่า ๆ ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
จ้าวกู้กำหมัดแน่น รู้สึกได้ถึงพลังอันไม่รู้จักหมดสิ้นทั่วทั้งร่าง
ประสาทสัมผัสทั้งห้าก็เฉียบแหลมกว่าเดิม!
การเริ่มต้นมันยากเสมอ
จ้าวกู้ไม่ลังเลอีกต่อไป หันหลังแล้ววิ่งตามทิศทางที่หลี่เว่ยกั๋วจากไป
หลี่เว่ยกั๋ว ดูเหมือนจะจงใจรอจ้าวกู้อยู่ จึงเดินไม่เร็วจนเกินไป
“หัวหน้าแผนกหลี่!”
พอตามทัน จ้าวกู้ก็ยืนตรงและทำความเคารพทันที
หลี่เว่ยกั๋ว มองจ้าวกู้ตรงหน้า แล้วถาม: “เป็นอย่างไร? เสียใจแล้วหรือ? รู้แล้วหรือยังว่าการถอดเครื่องแบบทหาร นั่นหมายความว่าอย่างไรสำหรับตัวเอง และสำหรับพ่อของเจ้า?”
“รายงานผู้บังคับบัญชา ไม่เสียใจ และเพราะไม่เสียใจต่างหาก ที่ผมมาขอการสนับสนุนจากท่าน”
จ้าวกู้ตอบอย่างฉะฉาน
“สนับสนุน?” หลี่เว่ยกั๋ว เลิกคิ้วข้างหนึ่ง “ในที่ประชุมไม่พูดแล้วหรือ? ให้ชื่อเสียง ให้สถานที่ฝึกแก่เจ้า ... แต่อู๋กังฝั่งนั้นเป็นโครงการสำคัญ ทรัพยากรจะจัดสรรให้เขาก่อน ข้าสามารถให้เจ้าได้ จริง ๆ แล้วมีจำกัดมาก”
“ผมเข้าใจ ผู้บังคับบัญชา” จ้าวกู้พยักหน้า “ผมไม่ต้องการทรัพยากรเพิ่มเติม ผมขอแค่สองอย่าง”
“พูดมา”
“อย่างแรก ขอผู้บังคับบัญชาออกหนังสืออนุญาตให้ผม” สายตาจ้าวกู้ตรงไปตรงมา “ขอให้ผู้บังคับบัญชาอนุญาตให้ผมเลือกคนได้จากทุกหน่วยทหารหญิงในเขตทหาร”
“แม้แต่คนหัวดื้อ ดูแลยาก ผมก็จะเอา!”
“ผู้บังคับบัญชา ... ท่านก็รู้ หลังจากที่ผมออกโรงวันนี้ ...”
“ผมจะต้องถูกกลั่นแกล้งแน่ ดังนั้นผมต้องการอาวุธวิเศษของท่าน”
หลี่เว่ยกั๋ว ฟังแล้ว อดที่จะมองจ้าวกู้อย่างลึกซึ้งไม่ได้
เด็กหนุ่ม รู้ทันทีว่าตนทำอะไร
รู้ตัวเองว่าข้ามขั้นและท้าทายอำนาจแล้ว?
เรื่องวันนี้ หลายคนกำลังรอดูเรื่องขำของเจ้าอยู่!
ไม่กลั่นแกล้งเจ้าซักหน่อยก็ดูจะผิดไป
“ได้”
หลี่เว่ยกั๋ว ไม่รีรอ สั่งให้เสมียนเอาปากกามา เขียนหนังสืออนุญาตให้จ้าวกู้ทันที มีทั้งลายเซ็น ตราประทับ และลายนิ้วมือครบครัน
จ้าวกู้รับหนังสือมา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เห็นสีหน้าแบบนี้ หลี่เว่ยกั๋ว ยิ้ม แล้วก็ราดน้ำเย็นใส่ทันที
“จ้าวกู้ อย่าคิดว่ามีหนังสือจากข้าแล้วจะราบรื่น”
“ยุคนี้ ทหารหญิงที่เต็มใจมาหน่วยรบพิเศษหญิงของเจ้าจริง ๆ คงไม่มีใครเป็นคนดีอะไร”
“พวกนางส่วนใหญ่ไม่เป็นคนหัวดื้อ ก็เป็นคนมีเส้นสายในกองทัพ ...”
“เจ้าควรระวังตัวไว้ให้ดี”
“ทหารหญิงอาจจะไม่ใช่ว่าจะควบคุมง่ายไปกว่าทหารชาย”
“บางที ไม่ถึงหนึ่งเดือน เจ้าอาจจะต้องถอดเครื่องแบบทิ้งเพราะความเหนื่อยหน่ายก็ได้”
“ไม่กลัว!” จ้าวกู้เก็บหนังสือเรียบร้อย สายตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ถ้าเป็นตะปู ผมจะตอกมันให้จมไม้ ถ้าเป็นหนาม ผมจะใช้มันไปแหย่รังแตน”
“ทหารหญิงที่ไร้ความสามารถ ผมยังไม่สนใจเลย!”
หลี่เว่ยกั๋ว ฟังแล้ว ในแววตาอดที่จะชื่นชมไม่ได้
เด็กคนนี้ น่าเป็นลูกชายของผู้บังคับบัญชาเก่าจริง ๆ!
ไม่ต้องพูดว่าเรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่ เพียงแค่ขวัญกำลังใจของเด็กคนนี้ ก็ทำให้เขาต้องมองใหม่แล้ว
“แล้วอย่างที่สองล่ะ?”
“อย่างที่สอง คือผมต้องการฐานฝึก ขอให้ไกล ๆ หน่อยจะดีที่สุด” จ้าวกู้พูดต่อ “แม้สิ่งอำนวยความสะดวกจะเก่าทรุดโทรมก็ไม่เป็นไร ขอแค่สถานที่กว้างพอ ดีที่สุดมีภูเขามีน้ำ แน่นอนว่ายิ่งภูมิประเทศซับซ้อนมากเท่าไหร่ยิ่งดี!”
หลี่เว่ยกั๋ว ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วมองจ้าวกู้แล้วพูด: “ทางตะวันตกเฉียงเหนือ สามสิบลี้ พอดีมีคลังสินค้าสำรองทางการทหารเก่า ๆ แห่งหนึ่ง สถานที่กว้างขวาง ด้านหลังติดกับเทือกเขาหมาป่าป่า ด้านข้างมีแม่น้ำทราย ที่นั่นไม่มีไฟฟ้าและน้ำประปา เจ้าจะเอาไหม?”
“เอา!!!” จ้าวกู้ดีใจทันที “ยิ่งไกลยิ่งดี ยิ่งแย่ยิ่งดี ที่ต้องการคือความโดดเดี่ยวจากโลกภายนอกแบบนี้!”
“ได้ งั้นมันก็เป็นของเจ้า” หลี่เว่ยกั๋ว โบกมือ “เรื่องน้ำกับไฟ ข้าจะให้ฝ่ายพลาธิการหาทางช่วย แต่ไม่ต้องหวังว่าจะดีนัก ส่งสายไฟไปให้เส้นหนึ่งก็เท่านั้น ที่เหลือนายจัดการเอง”
“รับทราบ! ขอบคุณผู้บังคับบัญชา”
......
หลังจากแยกจากหลี่เว่ยกั๋ว จ้าวกู้ตรงไปยังหน่วยสื่อสารที่ขึ้นตรงต่อเขตทหาร
ที่นี่ก็เป็นหน่วยงานของจ้าวกู้เช่นกัน
แต่ไกล ๆ ก็เห็นทหารหญิงในค่ายทหารกองพันหนึ่งเดินไปมาอยู่ในค่าย
พอเข้าออฟฟิศกองพัน
ซุนเผิงเฟย พันโทหน้าตาไม่เป็นมิตรคนหนึ่ง พอเห็นจ้าวกู้ ก็ยิ้มเยาะแล้วทักทาย
“นี่ไม่ใช่เสมียนใหญ่จ้าวแห่งกองพันเราหรอกหรือ?”
“ไม่สิ ควรเรียกท่านว่าครูฝึกจ้าว หรือผู้บังคับกองร้อยจ้าวดี?”
“นายนี่นะ ชอบทำเรื่องใหญ่โตอยู่เรื่อย ...”
ด้วยน้ำเสียงประชดประชันแบบนี้ จ้าวกู้ไม่ต้องเดาให้ยาก ก็รู้ว่าเรื่องของตัวเองวันนี้ แพร่สะพัดไปทั่วเขตทหารแล้ว
จ้าวกู้ไม่อยากพูดไร้สาระกับคนคนนี้ พูดตรง ๆ ทันที: “ผู้บังคับกองพันซุน นี่คือหนังสืออนุญาตจากหัวหน้าแผนกหลี่ ผมมาเลือกคน”
ซุนเผิงเฟยรับไป มองคร่าว ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ
แน่นอน เขาไม่กล้าล่วงเกินหัวหน้าแผนกหลี่ และไม่กล้าล่วงเกินรองผู้บัญชาการ
ทำได้เพียงส่งเสียงเย็น ๆ แล้วเดินเข้าค่าย
“ที่นี่ของฉันก็มีทหารหญิงอยู่สองสามคน แต่ไม่รู้ว่านายกล้ารับหรือเปล่า”
ที่สนามฝึกของกองพันหนึ่ง หน่วยสื่อสาร เขตทหาร
ทหารหญิงทั้งหมดของกองพันเข้าแถวพร้อม
สามสิบกว่าคน สวมเครื่องแบบทหารสีเขียว ยืนเรียงรายกันเป็นแถว
แต่จ้าวกู้เห็นความผิดปกติได้ในพริบตา
มีคนกระซิบกระซาบกัน มีคนแอบหัวเราะ มีคนที่แววตาเต็มไปด้วยสีหน้าดูคนโง่
นี่มันทหารหญิงหรือ?
ยิ่งกว่าทหารเกณฑ์ชายจอมแสบเสียอีก
ผู้บังคับกองพันซุนเผิงเฟย ยืนอยู่ข้างแถว หัวเราะเยาะหนึ่งที
ยุคนี้ ที่จะเป็นทหารหญิงได้ จะมีสักกี่คนที่เป็นคนดี
ซ้ำร้าย ยังเป็นผู้หญิง ลงโทษหนักก็ไม่ได้ เหมาะที่จะให้เขาลำบากเสียจริง
หันไปเผชิญหน้ากับแถว แล้วตะโกน:
“ฟังให้ดี! ท่านผู้นี้คือคนดังแห่งเขตทหารเรา จ้าวกู้ จ้าวครูฝึกใหญ่! เขาจะจัดตั้งหน่วยรบพิเศษหญิง วันนี้มาที่นี่เพื่อเลือกคน!”
“ใครอยากไปกับเขา ออกมา!”
แถวยืนนิ่งไม่ขยับ
ซุนเผิงเฟยหันมามองจ้าวกู้ รอยยิ้มที่มุมปากปิดไม่มิด
“ผู้บังคับกองร้อยจ้าว เห็นไหม ไม่มีใครสมัคร”
“งั้น ... ฉันช่วยนายเลือกสักสองสามคนไหม?”
สายตาเขากวาดมองไปทั่วแถว สุดท้ายหยุดที่สามคน
“จ้านอิ๋ง ออกมา”
ทหารหญิงคนแรกเดินออกมา
รูปร่างไม่สูง แต่สายตาคมกริบราวกับมีด เครื่องแบบสกปรกกว่าทุกคน ปลายกางเกงยังมีคราบโคลน
ซุนเจี้ยนกั๋วแนะนำ: “ปีที่แล้วการแข่งทักษะทางทหารทั้งเขต อันดับสองของฝ่ายหญิง แต่ ...”
“เดือนที่แล้วเพิ่งถูกกักบริเวณเจ็ดวัน”
จ้านอิ๋งเงยหน้าขึ้นมองจ้าวกู้ สีหน้านั้นสื่อชัดว่า: มองอะไร?
ถ้าเป็นนายทหารทั่วไป เห็นคนหัวดื้อแบบนี้คงขมวดคิ้วแล้ว
แต่ดวงตาจ้าวกู้กลับเป็นประกาย
ที่สองจากการแข่งขัน?
กล้าถูกกักบริเวณ?
แสดงว่าสู้ได้ และมีอารมณ์
ทหารแบบนี้ ถ้าฝึกออกมา จะกัดคนได้
“เฉียนตั่วตั่ว ออกมา”
ทหารหญิงคนที่สองเดินโซเซออกมา
ผอมเหมือนไม้ไผ่ แต่เอวตรงสุดตัว แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
นางยิ้มให้จ้าวกู้ รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยการท้าทาย
“คนเก่งจากคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ไม่ไปเรียนมหาวิทยาลัย กลับมาอยู่ในกองทัพ พอมาใหม่ ๆ ทำเอาผู้บัญชาการกองทัพของเรายังตกใจ แต่พักหลัง ทำเอานายร้อยของพวกนางโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาลถึงสองครั้ง”
มุมปากจ้าวกู้เริ่มยกขึ้น
โอ้โห? ปักกิ่ง? นักศึกษามหาวิทยาลัยในยุคนี้ เป็นของล้ำค่ามากเลยนะ!
ยุคแบบนี้ ยังมีคนไม่ไปเรียนมหาวิทยาลัย กลับมาทำเป็นทหารอีก
ขนาดจ้าวกู้ยังอดคิดไม่ได้ว่า ทหารหญิงคนนี้ค่อนข้างมีอะไรดี
ยังทำนายร้อยโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาล?
แสดงว่าสมองต้องดีจริง ๆ และกล้าบ้าบิ่นมาก
หน่วยรบพิเศษต้องการสมองที่ไม่ทำตามกฎแบบนี้ที่สุด
“ซุนเสี่ยวเยวี่ย ออกมา”
ทหารหญิงคนที่สามเม้มปาก ไม่ขยับ
ตัวสูงที่สุด ไหล่กว้าง เอวคอด ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับดาบที่ยังไม่ชักออกจากฝัก
ใบหน้ามีโครงหน้าที่ชัดเจน ระหว่างคิ้วมีความดื้อรั้นเหมือนกับซุนเผิงเฟยราวกับแกะแบบเดียวกัน”
นางไม่ได้มองจ้าวกู้ แต่มองไปที่ซุนเผิงเฟย
“พ่อ เลิกก่อเรื่องได้หรือยัง?”