ตอนที่ 27 แยกคน
เจียงหวั่นแค่นเสียง “ใครอยากได้ก็เอาไปให้คนนั้นสิ! ฉันไม่สนหรอก! พวกคุณนี่คิดคำนวณเก่งกันจริง ๆ พ่อกับแม่อยู่กับพวกคุณ ไม่รู้ว่าจะช่วยงานพวกคุณได้ตั้งเท่าไร ส่วนฉันย้ายไปอยู่ทางนั้นคนเดียว ทุกอย่างก็ต้องพึ่งตัวเอง ฉันไม่เอาด้วยหรอก!”
แม้ในใจเธอจะหมายตาที่ตรงนั้นอยู่แล้ว แต่ก็ทนไม่ได้ที่นางเอกจะไร้ยางอายถึงขั้นเอาบ้านเก่าซอมซ่อหลังนั้นมาใช้เป็นน้ำใจ
ลู่เว่ยกั๋วแทบจะถูกคำพูดของสะใภ้ใหญ่ทำให้โมโหตาย
เรื่องแยกบ้านไม่ใช่เธอเป็นคนโวยวายขอแยกเองหรือไง?
ตอนนี้เพิ่งรู้ว่าพอไม่มีใครช่วยแล้ว ต้องอยู่คนเดียวและพึ่งตัวเองทุกอย่าง ก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่?
เขาพูดอย่างฉุนเฉียวว่า “แล้วคุณอยากทำยังไงล่ะ?”
เจียงหวั่นบอกจุดประสงค์ของตัวเองออกมา “บ้านเก่าหลังนั้น พวกคุณสองบ้านต้องออกเงินให้ฉันบ้านละสามสิบหยวนเอาไปซ่อมบ้าน อีกอย่าง ต่อไปแม่กับม่านม่านต้องอยู่กับฉัน แบบนี้ถึงจะยุติธรรม!”
ผู้ใหญ่บ้านกับเลขาธิการหมู่บ้านต่างก็อึ้งไป
แยกบ้านแบ่งทรัพย์สินน่ะเห็นกันมามากแล้ว แต่แยกพ่อแม่ออกมานี่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ลู่เว่ยกั๋วโมโหจนหัวใจกระตุก สะใภ้ใหญ่กำลังพูดจาเพ้อเจ้ออะไรอยู่กันแน่?
เธอจะแยกบ้านก็แยกไปสิ ยังจะเอาเมียกับลูกสาวของเขาแยกไปด้วย นี่มันเหตุผลอะไรกัน?
ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องยอมรับว่าตัวเองรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง
เขาตวาดเจียงหวั่น “คุณคิดอะไรอยู่! เฉียวหุยอิงเป็นเมียผม ลู่ม่านม่านเป็นลูกสาวผม ยังไงก็ไม่มีทางไปอยู่กับคุณหรอก!”