บทที่ 1 ทะลุมิติเข้าไปในหนังสือ
เจียงเฉิง, หมู่บ้านอี๋เฉียน
เจียงหวั่นจ้องมองกำแพงดินสีดำสนิทและหลังคามุงจากด้วยความเหม่อลอย
เธอไม่คิดว่าตัวเองจะมาเจอเรื่องสุดเฟลอย่างนี้ ทะลุมิติเข้าไปในหนังสือจริง ๆ จัง ๆ
ทะลุมาเมื่อคืนนี้ ตอนที่อ่านหนังสือเพลินจนตีสี่แล้วเคลิ้มหลับไป
เธอกลายเป็นนางร้ายที่ชื่อเหมือนเธอทุกประการ "เจียงหวั่น"
เป็นตัวประกอบที่ปรากฏตัวไม่มาก เป็นลูกสะใภ้คนโตของตระกูลลู่ หมู่บ้านอี๋เฉียน
อายุ 20 แต่งงานกับพี่ชายคนโตของบ้านลู่ ลู่เอี้ยน
ลู่เอี้ยนอายุมากกว่าเธอ 8 ปี ปีนี้อายุ 28 แม้จะเป็นพี่คนโต แต่กลับแต่งงานช้าที่สุด
เขาเป็นทหาร ไปเป็นทหารตั้งแต่อายุสิบแปด เป็นทหารมาสิบปีแล้ว ระหว่างนั้นโดยพื้นฐานไม่เคยกลับบ้านเลย
เธอกับลู่เอี้ยนจดทะเบียนสมรสตอนปลายปีที่แล้ว
เมื่อนึกตามความทรงจำของร่างเดิมแล้ว
ทั้งสองคนก็แค่แลกรูปถ่ายกันทางไปรษณีย์ ดูรูปกันแล้ว ไม่มีใครบอกว่าตกลง ไม่มีใครบอกว่าปฏิเสธ
พอนางสื่อถาม ก็ประหลาดที่ทั้งคู่ตอบตกลงจดทะเบียนสมรส
หลังจากนั้นลู่เอี้ยนถือโอกาสกลับระหว่างภารกิจ อยู่ครึ่งวัน ไปจดทะเบียนสมรสกัน ทั้งสองคนยังไม่ได้นอนบนเตียงด้วยซ้ำ เขาก็จากไป จนตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาอีก
ตอนนี้น่าจะเป็นเดือนสิงหาคม ปี 83 หมายความว่า ถึงจะเป็นสามีภรรยา แต่ก็ไม่ได้สนิทกันเลย
ตัวเอกของหนังสือเล่มนี้คือลู่หมิงเฉินลูกชายคนรองของบ้านลู่กับฟางจือหัวภรรยาของเขา ทั้งคู่เพิ่งแต่งงานกันได้หนึ่งปี
ในหนังสือบอกว่าลู่หมิงเฉินเป็นลูกคนกลาง ไม่ได้รับความสนใจในบ้านตั้งแต่เด็ก แต่ก็เป็นคนที่ฉลาดมาก พอได้แต่งงานกับฟางจือหัว ชีวิตก็เหมือนเปิดโหมดพระเจ้า
ไม่เพียงหลุดพ้นจากชีวิตติดดิน แต่ยังเรียนรู้การทำธุรกิจ ทำอะไรก็สำเร็จ เรียกว่าไปได้สวยเลยทีเดียว จนสุดท้ายใช้เงินก้อนแรกที่เก็บจากการเปิดโรงแรม ไปลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ กลายเป็นนักธุรกิจเจียงเฉิงที่มีชื่อเสียง
หลังจากพระเอกนางเอกทำธุรกิจสำเร็จ ก็เรียกตัวเจียงหวั่นผู้เป็นร่างเดิมเข้ามาอยู่ในเมืองด้วยกัน
แต่ที่บอกว่าอยู่ด้วยกันน่ะ ไม่ใช่ไปสุขสบายในเมือง
ร่างเดิมถูกส่งไปทำงานในครัวของโรงแรม เป็นงานที่หนักและสกปรกที่สุด ทุกวันต้องทำงานเป็นสิบกว่าชั่วโมง แถมได้ค่าแรงต่ำที่สุด
ส่วนคนอื่น ๆ ในบ้าน เป็นผู้จัดการบ้าง ทำงานฝ่ายจัดซื้อในออฟฟิศบ้าง
ต่อมาร่างเดิม ถึงแม้จะมีอารมณ์ดีแค่ไหน แต่ก็ทนการโดนเลือกปฏิบัติแบบนี้ไม่ไหว เลยเกิดความคิดจะทำธุรกิจของตัวเองบ้าง
หลังจากทะเลาะกับพระเอกนางเอกแล้ว ก็ออกจากโรงแรม
ออกมาแล้ว ด้วยความแค้นไม่ยอมแพ้ ร่างเดิมจึงไปขอเงินหนึ่งพันหยวนจากลู่เอี้ยนเป็นเงินทุน และเริ่มทำธุรกิจ
แต่ธุรกิจไม่ใช่เรื่องง่าย หนึ่งพันหยวนไม่ถึงสามเดือนก็ละลายหมด
คนในบ้านลู่รู้ว่าร่างเดิมกล้าแอบขอเงินจากลู่เอี้ยนโดยไม่ให้พวกเขารู้ ยังทำเงินหายไปหนึ่งพันหยวน ต่างก็พากันว่าเจียงหวั่นเป็นผู้หญิงผลาญสมบัติ ทำตัวเหลวไหล และด้วยความที่เจียงหวั่นยังไม่ท้องเสียที จึงจะให้ร่างเดิมกับลู่เอี้ยนหย่ากัน
ร่างเดิมที่อ่อนแอและพูดไม่เก่ง ในที่สุดก็แข็งข้อขึ้นมาบ้าง เธอไม่ยอมหย่า แถมยังขู่จะนำเรื่องโดนบังคับให้หย่าไปฟ้องที่หน่วยทหาร
ครอบครัวลู่ไม่ยอมให้เจียงหวั่นทำแบบนั้นแน่
เพราะตอนนั้นลู่เอี้ยนขึ้นเป็นผู้บังคับการแล้ว และกำลังจะได้เลื่อนขั้นอีก
ครอบครัวที่มีนายทหารยศขนาดนี้ ความสำคัญไม่ต้องพูดถึง อย่าว่าแต่คนรู้จักที่เขามีเลย ซึ่งกระจายอยู่ในทุกภาคส่วนของเมืองเจียง รวมถึงภายในกองบัญชาการเมืองด้วย
ถ้าเจียงหวั่นเอาเรื่องไปฟ้องที่หน่วยทหาร จะส่งผลกระทบต่อลู่เอี้ยนมาก อาจถึงขั้นถูกลดขั้น และครอบครัว โดยเฉพาะพระเอกนางเอกที่กำลังทำธุรกิจ ก็จะไม่สามารถใช้เส้นสายของเขาได้อีก
ดังนั้นพวกเขาจึงจับร่างเดิมขังไว้ในบ้าน
หลังจากนั้นไม่กี่เดือน ครอบครัวลู่ก็บอกกับคนนอกว่าเจียงหวั่นเป็นโรคจิต และถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลจิตเวช
จากนั้นก็ไม่มีการเขียนถึงเธอกับลู่เอี้ยนอีกเลย
ตอนอ่านหนังสือถึงตอนนี้ เจียงหวั่นอดคิดไม่ได้ว่าทรรศนะของผู้เขียนมีปัญหาหรือเปล่า?
เพื่อส่งเสริมพระเอกนางเอกถึงกับไม่นับตัวละครอื่นเป็นคนเลยรึไง?
ต่อให้ลู่เอี้ยนจะเป็นอะไรก็ยังเป็นสามีของร่างเดิม ที่เธอขอเงินไปทำธุรกิจแล้วเจ๊ง มันเกี่ยวอะไรกับคนพวกนี้?
แค่เงินหนึ่งพันหยวน ถึงกับจับร่างเดิมขังไว้ในบ้านแล้วส่งไปโรงพยาบาลจิตเวชนี่มันใช่สิ่งที่พระเอกนางเอกควรทำเหรอ?
เจียงหวั่นวางหนังสือไม่ดูต่อเลย
แต่ก่อนจะวางหนังสือ เจียงหวั่นพลิกไปตอนท้าย เห็นตอนพิเศษเกี่ยวกับลู่เอี้ยน ด้วยความคิดที่จะช่วยนางร้ายที่ชื่อเดียวกับตัวเองเลยลองอ่านดู ก็พบเรื่องที่คาดไม่ถึง
ผู้ชายคนนี้พอรู้ว่าร่างเดิมเป็นโรคจิต ก็กลับมารับเจียงหวั่นไปอยู่ที่หน่วยทหาร แล้วตัดขาดความสัมพันธ์กับครอบครัวลู่
ตอนนั้นเธอยังคิดอยู่เลยว่า ลู่เอี้ยนนี่แหละที่มีทัศนคติยังพอรับได้
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเพราะแค่นี้ จะพาเธอทะลุมาใส่ร่างเดิมนี่นา?
เธอคือประธานเจียงผู้ประสบความสำเร็จในสังคมยุคใหม่ อายุยังน้อยก็ไต่ขึ้นถึงตำแหน่งรองประธานบริษัทกวงหัว อินเวสเมนท์ มีบ้าน มีรถ มีเงิน
โอกาสงาม ๆ กำลังจะหาเด็กเล่นสนุก ๆ สักคน กลับโดนพามาทะลุมิติในหนังสือ?
ระบบไหนกันแกล้งเธอแบบนี้?
สมมติว่าแม้จะทะลุเข้ามาจริง ก็ขอให้มาอยู่ที่ที่ดี ๆ กว่านี้หน่อย หรือไม่ก็ให้ทะลุมาเป็นพระเอกนางเอกที่มีตรรกะดี ๆ หน่อยก็ยังได้
การมาเป็นนางร้ายไก่กาในหมู่บ้านยุค 85 นี่มันเรื่องอะไรกัน?
กำแพงดินนั่น หลังคามุงจากนี่ มันอะไรอีก?
รู้สึกเหมือนถูกดูถูกยังไงไม่รู้
เจียงหวั่นถอนหายใจ พลิกตัวบนเตียง ขยับหาใหม่แล้วนอนลงเหมือนเดิม
เมื่อมาถึงที่นี่แล้วก็ต้องทำใจให้สงบ ประธานเจียงเมื่อทะลุมาแล้ว ก็ต้องมาจัดการแก้ตรรกะวิบัติในหนังสือเล่มนี้ให้หนำใจ
ขณะกำลังจะครุ่นคิดถึงพล็อตไร้เหตุผลในหนังสือ ประตูไม้ก็ดัง "เอี๊ยด" ถูกผลักจากข้างนอก
ผู้หญิงอายุสี่สิบกว่า รูปร่างผอมบาง สวมเสื้อผ้าสีเทาเป็นปะ เดินถือชามเข้ามา แล้วปิดประตูอย่างระมัดระวังพร้อมเสียง "เอี๊ยด"
ก่อนปิดประตู ยังทำท่ามองไปข้างนอก คือ แอบแฝงมาก
เจียงหวั่นรู้ว่านี่คือแม่สามีของเธอ แม่ของลู่เอี้ยน ชื่อเฉียวหุยอิง
เฉียวหุยอิงเบาเสียง "เสี่ยวหวั่น ดีขึ้นหรือยัง? มื้อเที่ยงก็ไม่ได้กิน แม่เอาน้ำตาลแดงไข่ลวกมาให้ รีบ ๆ ลุกขึ้นกินซะ"
เจียงหวั่นเกรงใจไม่กล้านอนต่ออีก ลุกขึ้นนั่ง อ้าปากจะเรียก "แม่" แต่ก็เขินอายเล็กน้อย เลยไม่ได้เรียก
ในความทรงจำของร่างเดิม แม่สามีคนนี้ดีกับเธอพอสมควร
เหมือนวันนี้ เพราะเธอเมื่อคืนทะลุมาแล้วตกใจเกินไป เลยแกล้งป่วยขอลาหยุดงานนอนอยู่บนเตียง ในครอบครัวลู่ก็มีแต่แม่สามีนี้ที่มาเยี่ยมเธอหลายรอบ และตอนนี้ยังเอาอาหารมาให้อีก
ในชามเป็นน้ำตาลแดงใส่ไข่ลวก ไข่สองฟอง กลิ่นหอมของน้ำตาลแดงลอยเข้าจมูกเจียงหวั่น ทำให้ท้องเธอร้องโครกคราก
เฉียวหุยอิงก็ได้ยินเสียงท้องของลูกสะใภ้ รีบยัดชามใส่มือเธอ "รีบ ๆ กินเข้าไป!"
เจียงหวั่นรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย เธอรู้ว่าในยุคนี้ ไข่เป็นของล้ำค่า แม่สามียอมตอกไข่ใส่ให้เธอตั้งสองฟอง คงต้องฝืนใจมากแน่ ๆ
ไม่แปลกใจเลยที่ท่าทางแอบแฝงขนาดนี้ คงแอบเอามาแน่นอน
แต่จากความทรงจำของร่างเดิม เฉียวหุยอิงแม่สามีคนนี้เป็นเหมือนวัวงานในบ้านมาตลอด
ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยจา เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานบ้าน แถมยังกลัวลู่เว่ยกั๋วพ่อสามีของเธอมาก
ขี้กลัวจนเกือบจะขลาด
ดังนั้นเฉียวหุยอิงดูไม่ใช่คนที่กล้าแอบเอาไข่มาให้ลูกสะใภ้กิน
เจียงหวั่นกำลังจะถามว่าไข่มาจากไหน ประตูก็ถูกผลักออกด้วยเสียง "เพี๊ยะ" และกระแทกเข้ากับกำแพงดินอย่างแรง