ซินจิ่วสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ที่แท้ก็เป็นสกิลไฟ?
สกิลนี้เป็นการชั่วคราว...หรือถาวร?!
ชายหนุ่มสายฟิตถูกเปลวไฟห่อหุ้ม ร่างกำยำบิดเบี้ยวไปมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมส่งเสียงกรีดร้องสุดสยองออกมาจากปาก
เพียงไม่กี่วินาที
ชายฉกรรจ์ที่กลายร่างเป็นสัตว์ร้ายสูงสองเมตรกว่า ก็ถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านต่อหน้าต่อตาทุกคน
โลลิต้าเก็บการ์ดโล่บังตาที่ร่วงลงพื้น
แล้วยัดใส่กระเป๋าอย่างไม่แยแส
"การ์ดใบนี้เป็นของฉันแล้ว มีใครไม่เห็นด้วยไหม?"
ทุกคนได้เห็นแล้วว่าสกิลไฟของเธอร้ายกาจแค่ไหน ใครจะกล้าไม่เห็นด้วย?
ทำได้เพียงส่ายหน้าพร้อมเพรียง
กลัวว่าถ้าส่ายหัวช้าไป คนต่อไปที่ถูกเผาตายอาจเป็นตัวเอง
เกมยังไม่เริ่มอย่างเป็นทางการ ผู้เล่นก็เริ่มฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงทรัพยากรแล้ว
เกมจงใจจัดภารกิจชิงสมบัติครั้งนี้ เพราะคิดว่าผู้เล่นในจิ่วโจวมีมากที่สุด เลยอยากใช้วิธีนี้ลดจำนวนคนงั้นเหรอ?
แล้วประเทศอื่นล่ะ?
จะเป็นแบบนี้เหมือนกันไหม?
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้เล่นทุกคนก็เริ่มตาสว่าง
จะไปเสียแรงหาการ์ดเองทำไม ทั้งที่อยากได้การ์ดแค่เอื้อมมือก็ได้นี่นา?
...
...
สิบนาทีต่อมา
ซินจิ่วเก็บตุ๊กตาไม้ได้ตัวหนึ่ง
ตุ๊กตาตัวนี้ไม่มีหัว มือซ้ายถือโล่ มือขวาถือขวาน
[ยินดีด้วยผู้เล่นซินจิ่วได้รับไอเทม: อวตารของซิงเทียน]
[คำอธิบายสกิล: ใช้แล้วสามารถเรียกเจตจำนงในการต่อสู้ของเทพเจ้าแห่งสงครามซิงเทียนได้หนึ่งเสี้ยว คงอยู่ห้านาที ระดับ A]
ที่แท้นอกจากสกิลการ์ด ก็ยังมีไอเทมอีก
ไอเทมนี้กลับเป็นหนึ่งในเทพเจ้าแห่งสงครามยุคโบราณอย่างซิงเทียนซะด้วย
ซินจิ่วยิ้มจนหน้าจะฉีก!
เผื่อไม่มีใครเห็น เธอรีบยัดตุ๊กตาไม้ใส่กระเป๋าเป้ทันที
ผู้เล่นถึงกับหัวแตกเลือดอาบเพื่อสกิลการ์ดระดับ D เพียงใบเดียว ถ้ารู้ว่าเธอมีไอเทมระดับ A ยังไม่ต้องกระโจนถล่มเธอเหมือนหมาป่าที่ได้กลิ่นเนื้อดิบอีกเหรอ?
เธอเดินต่อไปข้างหน้า อยากลองดูว่าจะหาสมบัติแผนที่เจอไหม
ตอนโอเพนเบต้า ซินจิ่วไม่ได้แผนที่ที่ระบุตำแหน่งสมบัติทั้งยี่สิบชั้นนี้
เธอคิดว่า เกมปล่อยทรัพยากรออกมาให้ผู้เล่นก่อนเวลานั้น ซ้ำร้ายแผนที่สมบัติอาจจะรีเฟรชอยู่ที่นี่ก็ได้
ถ้าได้แผนที่สมบัติและเจอสมบัติ ซ้ำอีกสิบชั้นสุดท้ายจะได้ไม่ยากเย็นขนาดนั้น
ช่วงเวลาต่อมา
ซินจิ่วเจอผู้เล่นคนไหน ก็จะทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ไม่มีพิษมีภัยก่อนแล้วพูดว่า "ขอถามหน่อยนะคะ พวกคุณมีการ์ดเหลือเถือมาบ้างไหม ขอแค่ระดับ D ก็พอ ไม่มีการ์ดฉันเข้าไปในทาวเวอร์ยังไงก็ต้องตาย ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะ..."
การขอทานน่ารำคาญ
แต่ผลลัพธ์ดีมาก
ผู้เล่นพอได้ยินประโยคนี้ก็จะไล่เธอไปเหมือนต้อนแมลงวัน
แต่ถ้าเจอคนที่จำเธอได้ละก็ ซินจิ่วจะวิ่งหนีสุดชีวิตทันที
ปกป้องตัวเองหน่อย ไม่น่าเกลียดสักหน่อย
ไม่รู้ว่าโชคไม่ดีจริง ๆ หรือเกมจงใจกลั่นแกล้งเธอผู้เล่นที่ผ่านด่านมาแล้วนี่กันแน่ หลังจากตุ๊กตาซิงเทียนแล้ว กลับหาสกิลการ์ดแม้แต่ใบเดียวก็ไม่ได้อีกเลย
[เหลือเวลาก่อนเกมเริ่มอย่างเป็นทางการ: 00:48:57]
ระบบเด้งหน้าต่างขึ้นมาอีกครั้ง
แผนที่สมบัติจะสำคัญแค่ไหนก็เถอะ ถ้าสุดท้ายได้มาแต่เข้าทาวเวอร์ไม่ได้ ก็ต้องตายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
ซินจิ่วเลยตัดสินใจถอนตัว
ระหว่างที่ถอยออกมา เธอเห็นกระรอกน้อยตัวอ้วนกลมอยู่หลังรูปปั้นตัวหนึ่ง
กระรอกน้อยหันหลังให้เธอ กอดบิสกิตแทะ "แคร่ก ๆ" อย่างเอร็ดอร่อย หางยาวฟูฟ่องสั่นตุ๊บ ๆ ไปตามจังหวะ
"...?"
ทำไมพิพิธภัณฑ์ถึงมีกระรอกได้ล่ะ?!
นี่มันผิดปกติ
เจ้ากระรอกตัวนี้ตอบสนองช้ามาก ถูกซินจิ่วจับขึ้นมาแล้วถึงเพิ่งเริ่มดิ้นไปดิ้นมาส่งเสียงร้องจี๊ด ๆ
[ยินดีด้วยผู้เล่นซินจิ่วพบ 'กระรอกน้อยนักล่าสมบัติ']
[วิธีใช้: บอกลักษณะของสิ่งของให้มันรู้ มันจะพาคุณไปหา เมื่อพบของแล้วกระรอกจะหายไป]
[คำใบ้: อย่าดูถูกมัน ที่จริงมันวิ่งเร็วมาก!]
กระรอกน้อยเบิกตากลมโตเท่าเมล็ดถั่วเขียวมองเธออย่างงงงวย
ซินจิ่วดีใจสุดขีด: "ตอนนี้ฉันต้องการหาแผนที่สมบัติหนึ่งใบ เธอพาฉันไปได้ไหม?"
กระรอกน้อยเอียงคอ เหมือนฟังไม่เข้าใจ
"ทำจากหนังสัตว์ ประมาณขนาดนี้" ซินจิ่วทำท่าประกอบ "บนนั้นมีเครื่องหมายรูปหีบสมบัติอยู่หลายอัน"
"จี๊ด ๆ ๆ!"
มันเข้าใจแล้ว!
ซินจิ่วปล่อยมือ กระรอกน้อยลงพื้นแล้ว 'วืด' ออกวิ่งสุดชีวิตไปข้างหน้าทันที
ขาสั้นสี่ขาวิ่งจนเห็นเป็นภาพติดตา
วิ่งเร็วมาก!
ซินจิ่วรีบวิ่งตาม
วิ่งอ้อมไปหลายมุม จู่ ๆ ข้างหน้าก็มีผู้เล่นยี่สิบกว่าคนปรากฏตัวขึ้น มีชายมีหญิง พวกเขาก็กำลังจะถอนตัวออกจากพิพิธภัณฑ์เช่นกัน
กระรอกน้อยวิ่งผ่านเท้าพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว
"เมื่อกี้อะไรวะ?"
"กระรอกเหรอ? ที่นี่มีกระรอกได้ยังไง?!"
กระรอกน้อยหายลับไปในพริบตา ซินจิ่วที่วิ่งตามมันอยู่ข้างหลังก็หายไปด้วย
"เมื่อกี้มีผู้เล่นคนนึงวิ่งผ่านไปด้วยไม่ใช่เหรอ?"
"เธอไล่ตามกระรอกอยู่น่ะสิ"
"ไล่ตามกระรอก?" ชายหัวหน้ากลุ่มคิดได้ทันที รีบพูดทันที "เจ้ากระรอกตัวนั้นต้องเป็นของดีแน่ ตามไปเร็ว!"
ซินจิ่วตามกระรอกน้อยมาถึงห้องจัดแสดงเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง
มันใช้ขาหน้าขุดพื้นกระเบื้องบางแผ่นอย่างสุดแรง แล้วก็หายไป
แผนที่สมบัติอยู่ที่นี่!
ซินจิ่วดึงมีดสั้นออกมา งัดตามรอยต่อของกระเบื้องอย่างแรง เกมวางแผนที่สมบัติไว้ที่นี่ ก็ต้องไม่ทำให้ผู้เล่นเอามันออกไปไม่ได้อยู่แล้ว เธอเลยงัดออกมาได้อย่างง่ายดาย
เธอหยิบแผนที่สมบัติที่ทำจากหนังสัตว์ออกมา กางออกดู
ไม่แปลกใจเลยที่ตอนอยู่ชั้นยี่สิบหาหีบสมบัติไม่เจอ ที่แท้ทั้งหมดอยู่ในเขตหวงห้าม
[ยินดีด้วยผู้เล่นซินจิ่วพบไอเทมซ่อนเร้น: 'แผนที่ที่สุดโปรดของทาวเวอร์' ได้รับ 500 แต้ม]
[เนื่องจากแผนที่สมบัติมีมูลค่าสูง คุณสามารถเลือกได้ว่าจะประกาศแจ้งเตือนทั้งเซิร์ฟเวอร์หรือไม่]
แผงควบคุมขึ้นตัวเลือก[ใช่]และ[ไม่ใช่]
ซินจิ่วไม่ลังเลแม้แต่นิด แตะ[ไม่ใช่]
กลุ่มผู้เล่นพวกนั้นวิ่งตามมาถึง ไม่เห็นกระรอกน้อย ชายหนุ่มหัวหน้ากลุ่มสายตาคมกริบ: "เธอเจออะไร?"
"ไม่เห็นเจออะไรเลย" ซินจิ่วทำหน้าผิดหวังสุดขีด
ชายหนุ่มหรี่ตาลง
"อย่ามาทำเป็นเล่น กระรอกเมื่อกี้พาเธอมาหาสกิลการ์ดไม่ใช่เหรอ แค่ยื่นออกมาให้เรียบร้อย เราจะปล่อยเธอไป"
"จริง ๆ ไม่มีจริง ๆ"
ไม่บังเอิญ มีคนในฝูงชนจำซินจิ่วได้ ร้องตะโกนขึ้น: "อย่าไปเชื่อเธอ! เธอคือผู้เล่นเก่งของ《โค้ดเนม:เทพเจ้าจุติ} ฉันดูเธอสตรีมมาก่อน!"
ผู้เล่นต่างสบตากันเป็นเชิง
บางคนชักท่อเหล็กออกมา บางคนหยิบมีดพับออกมา
"เอาของออกมา!"
ซินจิ่ววางมือบนด้ามมีด ผู้เล่นยี่สิบกว่าคน ถ้าสู้กันต้องบาดเจ็บแน่นอน เธอจะแบกบาดแผลเข้าทาวเวอร์ไม่ได้
ก็ต้อง...เฮ้อ เสียดายสุด ๆ!
ผู้เล่นมองเธอหยิบตุ๊กตาไม้ออกมาจากกระเป๋า
"ตุ๊กตาไม้?"
"ฮ่า ๆ ๆ เธอเอาตุ๊กตาไม้ออกมาทำไม?"
"คงตกใจจนโง่ไปแล้วล่ะมั้งน้องสาว ตุ๊กตาไม้ป้องกันเธอไม่ได้หรอก!"
ซินจิ่วยกมุมปาก: "งั้นก็ดูให้ดี ๆ ล่ะกัน"
วินาทีถัดมา ผู้เล่นทุกคนเห็นร่างไร้หัวสูงหลายเมตรปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตา ถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ!
"นี่มันอะไร?!"
"ซิงเทียน เป็นซิงเทียน!"
"หนีเร็ว!"
ผู้เล่นแตกตื่นวิ่งหนีออกไปด้านนอก แต่ตอนนี้สายไปแล้ว เทพเจ้าแห่งสงครามโกรธเกรี้ยว สู้ไม่รู้จักจบสิ้น!
อาศัยจังหวะวุ่นวาย ซินจิ่วอ้อมพวกเขาวิ่งออกไปข้างนอก
เบื้องหลังคือเสียงกรีดร้องสุดสยองของผู้เล่น
...
ซินจิ่ววิ่งทะลุมาถึงหน้าประตูพิพิธภัณฑ์
ผู้เล่นมากมายก็วิ่งออกมาจากทั่วสารทิศเช่นกัน
ชั่วพริบตา หน้าประตูแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้ว ต้องรีบเข้าทาวเวอร์ให้เร็วที่สุด!
"รถฉันหายไปไหน! ใครขโมยรถฉันไป!"
"หยุดนะ นั่นรถฉัน!"
"ให้ตายสิ! จักรยานปันยืมของฉันหายไปไหน!"
"ไปส่งฉันด้วย ได้โปรดเถอะ!"
เวลามีจำกัด ผู้เล่นเจอพาหนะอะไรก็ได้ ไม่สนใจว่าจะใช้เป็นหรือเปล่า แย่งมาก่อนพูดกันทีหลัง
ก่อนเข้าพิพิธภัณฑ์ ซินจิ่วพกกุญแจติดตัวมาด้วย รถของเธอเลยยังคงอยู่ที่เดิมอย่างปลอดภัย
ผู้เล่นคนอื่นยังไม่ทันตั้งตัวว่าเธอคือเจ้าของรถ เธอก็คร่อมมอเตอร์ไซค์ บิดคันเร่ง แล้วพุ่งทะยานออกไปพร้อมเสียงคำราม
คนที่จ้องรถเธอตั้งนานถึงกับโมโหแทบระเบิด
...
...
มอเตอร์ไซค์พุ่งทะยานไปตามถนน
เร็วเข้า!
เร็วเข้าไปอีก!!