หงโต้วส่งเสียงเย็นชา กล่าวอย่างไม่เกรงใจ "เจ้านี่ช่างไร้มารยาทเสียจริง พวกเราเป็นแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับเชิญจากท่านซื่อจื่อ เพียงแต่ขอให้เจ้าไปแจ้งความ ก็วางก้ามใหญ่โตถึงเพียงนี้!"
สาวใช้คนนั้นก็ใช่ว่าจะถูกกดหัวง่าย คาดว่าคงไม่เคยคิดว่าจะมีคนกล้าตีเนียนเช่นนี้
นางเป็นสาวใช้ของจวนจิงอันอ๋อง คนอื่น ๆ ต่างต้องเกรงใจบ้าง กลับมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
"วันนี้ผู้ที่มาที่นี่ล้วนเป็นแขกผู้มีเกียรติ เหตุใดข้าจึงต้องให้หน้าเจ้าเป็นพิเศษ หึ คิดอยากพบท่านซื่อจื่อของเรา ก็รอไปพลาง ๆ ก่อนเถิด! ไม่รู้ว่าเป็นคุณหนูสกุลไหน ถึงได้โวยวายไร้มารยาทเช่นนี้!"
เสียงของสาวใช้ดังมาก นางเป็นสาวใช้ของเรือนวั่งเหยียนจวี และเป็นสาวใช้ระดับสามที่คอยปรนนิบัติใกล้ชิดท่านซื่อจื่อแห่งจิงอันอ๋อง ชื่อว่าปี้หยุน ปกติแล้วนางไม่มีโอกาสได้พบหน้าหลี่จ้าน
แขกเหรื่อที่เดินทางมาเริ่มสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวตรงนี้ โดยเฉพาะคนของเหราหยันหราน
เมื่อเห็นว่ามีเรื่องสนุก เหราหยันหรานก็รีบพาผู้คนเดินเข้ามา ครั้นเห็นเหราซย่าเหอ สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าวอย่างไม่พอใจว่า
"ซย่าเหอ หากไม่ได้รับอนุญาตจากท่านแม่ เจ้าออกมาจากจวนด้วยตัวเอง และแอบเขามาในจวนจิงอันอ๋องได้อย่างไร? ถึงแม้เจ้าจะเป็นบุตรอนุ แต่ก็ยังเกี่ยวโยงถึงชื่อเสียงของจวนสกุลเหรา อย่ามาก่อความวุ่นวายที่นี่!"
ถ้อยคำนี้ เผยตัวตนของเหราซย่าเหอออกไปโดยตรง ให้นางไม่อาจโต้แย้งได้เลย
เพราะอย่างไรเสีย บรรดาคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างไม่ค่อยคบค้าบุตรอนุ ในสายตาพวกนาง บุตรอนุก็ไม่ต่างอะไรกับสาวใช้ทำงานหยาบ
ผู้คนที่เมื่อครู่ยังตะลึงพรึงเพริดกับใบหน้างดงามของเหราซย่าเหอ เมื่อได้รู้ฐานะของนาง ก็พากันโล่งอก แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม