เหราซย่าเหอหัวเราะเยาะครั้งหนึ่ง น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยว่า
“งั้นรึ? เช่นนั้นต้องขอบใจเจ้ายิ่งนัก สู้ให้หมัวซวี่ช่วยข้าต้อนรับเจ้าอย่างดีจะดีกว่า!”
สิ้นเสียง แม่นมซุยตกใจจนหน้าถอดสี นางกัดฟันกรอดเปิดม่านเกี้ยวขึ้น กลับพบว่าหญิงสาวในเกี้ยวยังคงสลบอยู่
นางใช้มือขยี้ตาอย่างงุนงง หรือว่าตนหูฝาดไป?
เรื่องเมื่อครู่ ชวนให้คนฉงนนัก
เกี้ยวมุ่งหน้าไปทางใต้ของเมือง จากที่นี่เดินทางอีกหนึ่งชั่วยาม ก็จะถึงจวนอ๋องจิ้นที่สร้างอยู่ริมแม่น้ำ
ฮ่องเต้องค์ก่อนโปรดปรานอ๋องจิ้นยิ่งนัก ถึงได้ประทานจวนที่ดีที่สุดในเมืองหลวงให้ ทว่า อ๋องจิ้นผู้นี้กลับไม่เอาไหนเลย
ม่านเกี้ยวปิดลงแล้ว เมื่อขบวนเดินเข้าไปถึงซอยลึก เหราซย่าเหอแอบใช้เวทมนตร์ล่องหนออกจากเกี้ยว จากนั้นนางกัดนิ้วมือใช้วิชาภาพหลอน บันดาลให้หมัวซวี่ผู้ล่วงลับมาปรากฏตัวต่อหน้าแม่นมซุย
“พี่สาว ข้าอยู่ยมโลกหนาวเหน็บเหลือเกิน เจ้ารีบมาเล่นเป็นเพื่อนข้า รีบมาเถิด”
กล่าวพลาง “หมัวซวี่” ก็อ้าปากเต็มไปด้วยเลือดพุ่งเข้าหาแม่นมซุย
ท่ามกลางราตรีที่มืดมนอยู่แล้ว บัดนี้แม่นมซุยยิ่งขวัญหนีดีฝ่อ นางเร่งฝีเท้าอย่างเอาเป็นเอาตายหมายจะหนีจากที่นี่ ทว่าหมัวซวี่กลับตามติดไม่ลดละ
“เจ้าทำงานไม่ดี ตนเองพลัดตกสระน้ำตาย เป็นเพราะเจ้าไร้วาสนาที่จะสร้างผลงานรับใช้ใต้เท้าภรรยา แต่ไยต้องมาทำร้ายข้าด้วยเล่า! ต่อไปข้ายังต้องมีอนาคตที่ดี เจ้าอย่าคิดมาช่วงชิงอนาคตของข้าไป!”
หมัวซวี่ไม่ตอบโต้ เพียงพุ่งตรงมายังแม่นมซุย แล้วงับเข้าที่แขนของนาง