เหราชู่มู่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง เรื่องที่เหลือ มอบให้เมิ่งซื่อจัดการต่อ
ก็แค่เสียสละบุตรสาวคนหนึ่ง แลกกับอนาคตอันรุ่งโรจน์ของเขา นับว่าคุ้มค่า
หากรอให้เหราซย่าเหอแข็งแกร่งเต็มที่ เกรงว่าตอนนั้นจะควบคุมไม่ได้
ระยะนี้ เหราซย่าเหอแสดงความสามารถโดดเด่นในเมืองหลวงบ่อยครั้ง ในราชสำนักก็มีไม่น้อยที่รู้ว่าสกุลเหรามีบุตรอนุที่เชี่ยวชาญวิชาพยากรณ์
หากเป็นยามปกติ เหราชู่มู่คงรู้สึกว่ามีเกียรติ แต่ในใจเขากลับรู้ดี
เมื่อเหราซย่าเหอเติบใหญ่แข็งกล้า นางจะไม่ตอบแทนสกุลเหราเป็นอันขาด หากนางได้เกาะขั้วอำนาจขึ้นมาจริง สิ่งที่เขาเคยทำไว้ บางทีบุตรสาวคนนี้อาจตอบแทนคืนเป็นร้อยเป็นพันเท่า
อย่างไรก็เป็นพ่อลูกแท้ ๆ บางเรื่องไม่ต้องเอ่ยให้ชัดเจน ก็รู้แก่ใจดี
เมิ่งซื่อยิ้มร่าพลางกล่าวว่า "เจ้านาย ฟ้ามืดค่ำแล้ว พรุ่งนี้ท่านยังต้องเข้าประชุมราชสำนักยามเช้า รีบกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่เถิด"
เหราชู่มู่พยักหน้าน้อย ๆ ในแววตาคือความอ่อนล้าที่ไม่อาจปกปิด
"เพียงรอให้ลูกทรพีนี้ถูกส่งตัวไป ข้าถึงจะวางใจได้จริง ๆ นางจิตใจหนักแน่นเกินไปแล้ว"
ในแววตาของเมิ่งซื่อแวบผ่านรอยยิ้ม นางเพียงเป่าหูเหราชู่มู่ อ้างถึงผลประโยชน์ของสกุลเหรา เขาก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย ส่งเหราซย่าเหอไปเป็นอนุภรรยาอย่างลับ ๆ
ส่วนคำกล่าวที่ว่าให้เหราซย่าเหอเป็นภรรยาหลวงคนใหม่นั้น เป็นเพียงคำพูดสวยหรูเท่านั้น
นางจะยอมให้เหราซย่าเหอมาคุกคามตำแหน่งของตนได้อย่างไร หากผู้นี้ไม่อยู่ภายใต้การควบคุม ต่อไปภายภาคหน้า สำหรับสกุลเหราแล้ว จะต้องเป็นหายนะถึงดับสูญเป็นแน่