เหราซย่าเหอใจเต้นระรัว ดูท่าจะต้องหาโอกาสเข้าพบองค์หญิงสักครั้งเพื่อสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง
ส่วนอวี้จูเอ๋อร์ก็ไม่ใช่คนดีแน่ นางไม่ได้เป็นเพียงสิ่งชั่วร้าย แต่ยังมีเวทมนตร์ในตัวอีกด้วย
เฉินหว่านโหรวที่อยู่ด้านข้างจิบชา กระซิบกระซาบกับเหราหยันหราน
“ไม่นึกเลยว่าข่าวลือเรื่องอ๋องกับองค์หญิงรักใคร่กัน ที่แท้ก็เป็นเพียงคำเล่าลือของคนทั่วไป”
เหราหยันหรานกินของว่างไปพลาง สายตาที่เก็บกลับมาดูคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเย็นว่า
“อ๋องเป็นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ มิใช่คนธรรมดา ชายาของเขาก็ย่อมไม่มีทางมีเพียงคนเดียว องค์หญิงต้องการมากเกินไปถึงกับทำให้อ๋องเสียหน้าต่อหน้าคนมากมาย เห็นทีจะได้รับความโปรดปรานเกินไปจริง ๆ”
เหราซย่าเหอปัดฟองชา มองเหราหยันหรานด้วยแววตาคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม ทว่าสายตากลับจับจ้องไปที่ไท่จื่อหลี่อวิ๋นเจาซึ่งอยู่ฝั่งบุรุษ
“พี่สาวช่างใจกว้างนัก หวังว่าเมื่อท่านได้เป็นพระชายารัชทายาท และองค์ชายมีพระสนมสามวังหกสำนักแล้ว พี่สาวจะยิ้มรับด้วยใจกว้าง อ่อนโยนและเอื้อเฟื้อให้อนุเข้าวังเช่นกัน”
เหราหยันหรานโกรธจนขว้างสายตาใส่เหราซย่าเหอ พูดอย่างไม่สบอารมณ์
“นี่เรื่องของเจ้ารึ ถึงตาเจ้าพูดแล้วหรือ? องค์ชายรักและโปรดข้า เขาเคยสัญญาว่าวังบูรพาจะมีข้าเป็นนายหญิงเพียงผู้เดียว ข้าย่อมเชื่อเขา ส่วนเจ้า บุตรอนุต่ำต้อย ข้าจะดูว่าเจ้าจะพลิกฟ้าดินได้หรือไม่”
เหราซย่าเหอยกจอกสุราขึ้นส่งให้เหราหยันหรานจากระยะไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย