ดวงตาของหญิงสาวประกายวาววับ เธอวิ่งอย่างกระดี๊กระด๊าเข้าไปหาชายหนุ่มผู้มีผมสีเงินที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“ศิษย์พี่ ข้าบรรลุขั้นหยวนอิงได้แล้ว อาจารย์บอกว่า เมื่อท่านกลับจากการธุดงค์ จะมอบตำแหน่งเจ้าสำนักให้ข้า! เจ้าว่า ต่อไปเราสองคนจะร่วมกันดูแลสำนัก ทำให้วิชาพยากรณ์เลื่องชื่อไปทั้งใต้หล้า ดีหรือไม่?”
ในดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความรัก แต่ว่า ชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายเพิ่งจะหันมา กลับใช้มีดสั้นฝังอัญมณีที่ถืออยู่ในมือ ปักเข้าที่กลางอกของหญิงสาวอย่างแม่นยำ
หญิงสาวเอามือกุมอกด้วยความไม่อยากเชื่อ แต่เลือดก็ไหลไม่หยุด
“ศิษย์พี่ เหตุใดเจ้าถึงปฏิบัติกับข้าเช่นนี้ เจ้าบอกว่ารักข้า เพื่อให้เจ้าฝ่าขั้นทะลวงขอบเขต ข้าเป็นคนลองยาให้เจ้า ถึงขนาดยอมใช้เลือดเนื้อหล่อเลี้ยงเจ้า แต่เจ้าคิดจะฆ่าข้า!”
ในดวงตาชายหนุ่มผมขาวเย็นชา เขาหัวเราะอย่างเด็ดขาด แต่แววตาไร้ซึ่งความยินดี มีเพียงการคิดคำนวณ
“ศิษย์น้อง หากไม่มีเจ้า อาจารย์ก็จะมีข้าเป็นศิษย์เพียงคนเดียว เจ้าเป็นเพียงสตรี อะไรทำให้เจ้าคู่ควรกับตำแหน่งนี้ มอบให้ข้าเถิด”
เหราซย่าเหอสบถอย่างโกรธเคือง “ไอ้คนสารเลว!”
นางกำลังจะเข้าไปช่วย แต่กลับเห็นว่าหญิงสาวที่ล้มลงไปนั้น มีใบหน้าคล้ายคลึงกับนางถึงแปดส่วน
และในหุบเขา ชายหนุ่มผมสีเงินหันหลังกลับมา มองผ่านแดนสุญญตา ราวกับกำลังมองนางอยู่
มีเสียงหนึ่งดังมาจากความว่างเปล่า ลอยล่องมาเหมือนเสียงจากสวรรค์
“เซี่ยเซี่ย ข้าผิดต่อเจ้า ชาติหน้าข้าจะชดใช้...”