หลังแต่งงาน แม้แม่ผัวจะมีเรื่องจู้จี้จุกจิกอยู่บ้าง แต่สามีก็ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี แม้จะมีข้อบกพร่องเล็กน้อยแต่ก็พอจะทนได้ หลายปีมานี้ถือว่าอยู่กันอย่างมีความรักใคร่กลมเกลียว
ฉีเทียนเฉิงชูมือหมายจะตบเฟิงเฟยเยี่ยน แต่กลับเห็นหญิงที่ปกติยอมตามใจเขาทุกอย่าง ครานี้สีหน้าเรียบเฉยพลางหลบท่าเข็ญของเขา เสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้น
"เจ้าพี่ยังกล้าตบข้า เจ้าตัวประหลาด ใครอนุญาต!"
พูดจบ เฟิงเฟยเยี่ยนกลับยกมือตบกลับ ใบหน้าขาวของฉีเทียนเฉิงปรากฏรอยฝ่ามือใหญ่สองรอย ดูน่าขันเป็นอย่างยิ่ง
ฉีเถ่าไท่เห็นดังนั้นก็ร้องไห้เสียงแหลม "อีเด็กเลว เจ้ากล้าดูหมิ่นแม่ผัว ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!"
พูดพลางทั้งสองคนก็ตะลุมบอนกัน เฟิงเฟยเยี่ยนแม้ดูผ่ายผอมแต่กลับต่อสู้ได้ดุดันไม่แพ้ใคร ตบหญิงชราที่แข็งแรงราวกับมีกำลังมหาศาลให้ล้มลงไปต่อหน้าต่อตา
ฉีเถ่าไท่ร้องไห้กลิ้งไปมาบนพื้น เสียงแหลมบาง "ตระกูลพบเคราะห์กรรม ถังมีหญิงหยาบช้าเช่นนี้เข้ามาในบ้าน ตระกูลฉีของเราเคราะห์ร้ายอะไรนักหนา! ข้าจะขับไล่อีแม่มารนี้ออกไป!"
ฉีเทียนเฉิงโกรธจนตัวสั่น หญิงที่เคยอ่อนโยนนุ่มนวล ครานี้กลับไม่ต่างจากแม่มารร้าย เขายืนเท้าเอวตะโกนว่า
"อีเลว เจ้ากล้าทำกับมารดาข้าแบบนี้ ข้าจะขับเจ้าไป ให้เจ้าไม่ได้พบข้าอีก!"
เซี่ยซูหยงเลิกคิ้ว ยิ้มเยาะในใจ อย่างนั้นหรือ มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วย เฝ้าดูว่าพี่สาวผู้น่ารักของนางจะคิดอย่างไร หากนางไม่คิดเหมือนกับตน ก็คงไร้ประโยชน์