แม้ทั้งสองจะรู้ดีว่าเหราซย่าเหอมินี่มิใช่คนธรรมดา เพราะนางมีเวทมนตร์อยู่ในกาย
เพียงแต่นางล่วงเกินฮ่องเต้แล้วยังสามารถถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย ใต้หล้านี้คงหาใครทำได้ไม่กี่คน
เพราะมิใช่ทุกคนจะมีโชคดีเช่นนี้
เซี่ยซูหยงประสานมือคารวะ สีหน้าตื่นตาตื่นใจเกินจริง
"ไม่ใช่คุณหรอกนะ เรื่องแบบนี้คงมีแต่คุณเท่านั้นที่ทำได้ ซย่าเหอ คุณเก่งเกินไปแล้ว แต่ทำไมฮ่องเต้ถึงส่งรางวัลมาให้คุณ หรือว่าคุณตกลงจะช่วยเขาทำพิธีขอฝน?"
เหราซย่าเหอหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ นางมองเซี่ยซูหยงด้วยสายตาชื่นชม
"ตั้งแต่คุณหนูเซี่ยไม่เป็นคนหัวอ่อนตามรักแล้ว ก็ฉลาดขึ้นมากเลยนะ"
เซี่ยซูหยงหยิกแก้มเหราซย่าเหออย่างโมโห
"ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นสักหน่อย ก่อนหน้านี้แค่ถูกคนบังตา ต่อไปนี้ไม่แล้ว ฉันกว่าจะได้มีชีวิตอีกครั้ง ก็อยากใช้ชีวิตให้สุขสบายบนโลกมนุษย์!"
เหราซย่าเหอมุมปากกระตุกยิ้ม เซี่ยซูหยงใช้ชีวิตอย่างมีสติและเป็นอิสระ ทำให้นางรู้สึกยินดี ที่ไม่ได้ช่วยนางไว้เปล่า ๆ
"ที่คุณคิดได้ขนาดนี้ ก็ดีไม่น้อย"
เหราซย่าเหอหาวววหนึ่ง สายตากวาดไปที่เฟิงเฟยเยี่ยนโดยไม่ตั้งใจ แล้วกระแอมไอหนึ่งที เอ่ยเสียงเบา
"คุณหนูเฟยเยี่ยน อีกสองวันที่ประตูเสวียนอู่ ข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าทำพิธีขอพร ไม่ทราบว่าเจ้าจะยินดีหรือไม่?"
เฟิงเฟยเยี่ยนรู้สาเหตุทั้งหมดแล้ว นางไม่ปฏิเสธ รีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว