ทุกคนกำลังดูเรื่องสนุก มีเพียงหงโต้วที่ตะโกนด้วยหัวใจแทบสลาย
“พวกเจ้าเป็นแค่พระจอมปลอมที่หลอกลวงชื่อเสียง เหตุใดบุตรีข้าจึงใจบุญและเมตตาที่สุด นางจะเป็นมารร้ายได้อย่างไร มารร้ายที่แท้ต้องเป็นคนอื่น! ปล่อยข้า! พวกเจ้าปล่อยข้านะ!”
แม่นมซุยเดินมาข้างๆ หงโต้วอย่างเงียบๆ แล้วยกมือฟาดลงอย่างคล่องแคล่ว สลบหงโต้วไป
รอบตัวเหราซย่าเหอเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ แต่ใจนางกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง นางยกมือใช้เวทมนตร์ แสงเรืองรองจางๆ ห่อหุ้มนางไว้ ป้องกันเปลวเพลิงที่ลุกโชน
ภาพนี้ยิ่งทำให้ประกายสังหารวาบผ่านดวงตาของเหราหยันหราน นางกัดฟันกรอดๆ กล่าว
“ใส่ฟืนเข้าไปอีก จำเป็นต้องกำจัดภูตผีปีศาจให้สิ้น มิฉะนั้นบ้านเมืองจะไม่สงบสุข!”
เหล่าสตรีสูงศักดิ์มีสีหน้าหวาดกลัว หากเมื่อครู่คำพูดของเหราหยันหราน พวกนางเชื่อเพียงสามส่วน ตอนนี้ก็เชื่อห้าส่วนแล้ว
ไม่ใช่เพราะเหตุอื่นใด แต่เพราะภายใต้เปลวเพลิงที่ลุกโชน คนปกติทั่วไปจะถูกเผาจนเหลือแต่โครงกระดูก ทว่าเหราซย่าเหอกลับปลอดภัยไร้กังวล
หากนางไม่ใช้มารร้าย หรือจะเป็นมงคลสวรรค์งั้นหรือ!
เฉินหว่านโหรวปรายตามอง นางอุทานด้วยความตกใจ
“ได้ยินว่าปีนั้นมีนักพรตทำนายไว้ว่า ตระกูลเหรามีธิดาสองคน คนหนึ่งเป็นมงคลสวรรค์ อีกคนเป็นมารร้าย ดูแล้ว เหราซย่าเหอผู้นี้ก็คือมารร้าย! หากไม่กำจัดนาง พวกเราคงยากจะมีชีวิตที่สงบสุข!”
เหล่าสตรีสูงศักดิ์เคยเห็นใจเหราซย่าเหอ แต่ตอนนี้เหลือเพียงเมินเฉย สำหรับพวกนางแล้ว ย่อมผลประโยชน์สำคัญที่สุด