เมื่อออกจากร้านมาไกลพอควร เสียงของหลี่จ้านก็ดังขึ้นแผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยเสียงทุ้ม
“อย่างไรเล่า หรือว่าคนผู้นี้มีปัญหากระนั้นหรือ”
เหราซย่าเหอลูบคางพลางเอ่ยเสียงเรียบ “ประหลาดนัก เขาทั้งที่มีชะตาร่ำรวย แต่กลับเป็นเพียงเจ้าของร้านขายของเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกทั้งหว่างคิ้วยังคล้ำดำ เร็ว ๆ นี้ต้องมีภัยเลือดตกต้อง ยามเช่นนี้ชะตาของเขาก็นับว่าดีอยู่ไม่น้อย”
หลี่จ้านเอ่ยปลอบ “บางทีอาจเป็นเพียงความบังเอิญ เจ้าของร้านขายของเล็ก ๆ น้อย ๆ ผู้นี้ คงจะมีรายได้ดีไม่น้อย เจ้าไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก”
เหราซย่าเหอหาวหวอด คิดว่าอาจเป็นเพราะตัวเองเหนื่อยเกินไป นางพลางเล่นกระบี่ไม้ท้อในมือ ยิ้มละไมมองไปที่หลี่จ้าน
“งานมงคลพรุ่งนี้ เจ้ามีความคาดหวังหรือไม่”
หลี่จ้านหยุดฝีก้าว แล้วกำมือของนางไว้แน่น ดวงตาคมเย็นชาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม อ่อนโยนและมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง
“การได้แต่งงานกับเจ้า ข้าคิดไว้เนิ่นนานแล้ว ซย่าเหอ ขอเพียงชีวิตที่เหลือของเจ้าจงสุขสมบูรณ์”
เหราซย่าเหอล้วงออกมาจากอกเสื้อปิ่นคู่หนึ่ง ส่งให้หลี่จ้าน เป็นลวดลายมังกรกับหงส์ แม้จะดูธรรมดา แต่ก็มีความหมายไม่น้อย
“นี่คือปิ่นทองที่ข้าตีขึ้นเพื่อเจ้าเอง ไม่รู้ว่าเจ้าจะชอบหรือไม่”
หลี่จ้านรับปิ่นมา กำไว้ในมือมั่นคง ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม เสียงสั่นเล็กน้อย
“เพียงของที่เจ้าส่งให้ ข้าก็ชอบทั้งนั้น”
บนปิ่นสลักชื่อของหลี่จ้าน เขาส่งปิ่นคืนให้เหราซย่าเหอ เอ่ยเสียงนุ่ม